Koele kikker Job Cohen toont emotie

Oud-GroenLinks politicus Paul Rosenmöller volgde voor de IKON de Amsterdamse burgemeester Job Cohen. Dit gefilmde portret moet je vooral tot het eind zien. We zien veel Cohen zoals we hem kennen. Zorgvuldig formulerend, rolvast, schijnbaar door welke vraag dan ook niet uit z'n evenwicht te brengen. De koele kikker die speldjes opprikt, scholieren toespreekt en geroutineerd zijn soundbites voor de camera's afscheidt. De parel toont zich in de slotscène, maar daaraan voorafgaand is ook al veel schoons te zien geweest.

Cohen roept voortdurend een mening in herinnering die nog al eens in Zuid-Amerikaanse en Noord-Afrikaanse kringen in verschillende bewoordingen valt te beluisteren: ,,Nederlanders hebben geen emoties.'' Nu is het zo dat een licht meningsverschil in die kringen alras de contouren aanneemt plus de bijhorende decibellen van een ernstige stammentwist. Ook is het zo dat met name onder geletterde autochtonen hier het usance is op ingetogen wijze te redetwisten. Liefst met een als kwinkslag vermomde slag onder de gordel van de tegenstander om de omstanders te plezieren, maar zonder stemverheffing. Cohen spant de kroon waar het deze ingetogen wijze van redeneren betreft. Hij zegt tijdens het interview, zonder ironie, dat hij misschien wel wat heeft van zijn vader, die hij beschrijft als ,,iemand vol gevoel, zonder dat te uiten''.

Het grappige van Rosenmöller is dat hij ook niet uit lijkt te zijn op gevoelens of emoties. Rosenmöller lijkt vooral uit te zijn op politieke uitspraken en meningen. Spil van zijn vragen is de moord op Van Gogh en de daarop volgende polarisatie in de stad. De lakmoesproef van Cohens succes als burgervader is diens opmerking dat hij het als zijn taak ziet ,,de boel bij elkaar te houden''. Heb je aan het eind van je termijn als burgemeester de boel bij elkaar gehouden, vraagt Rosenmöller. Aan die pogingen komt nooit een eind, zegt Cohen effen.

Maar dan zie je Job lopen met zijn vrouw Lidie, die multiple sclerose heeft en in een rolstoel zit. Hoe is dat nou, vraagt Rosenmöller. Ze zegt iets in de trant van als het geleidelijk gaat, je er niet zoveel van merkt. Waarop Cohen uitvalt en zegt, het is hárdstikke moeilijk, vooral voor Lidie. En hij vertolkt een gevoel dat velen die ooit een geliefde zijn kwijtgeraakt, zullen herkennen; er leek zo'n mooie toekomst weggelegd voor, en met die geliefde, en die toekomst is er – gvd – niet meer.

En dan komt er helemaal aan het eind, ik zeg het met enige gêne als toeschouwer en voyeur, een gedroomde scène waarin Cohen werkelijk even van slag wordt gebracht. Cohen, een Mensch.

Paul Rosenmöller en..., IKON, Ned.1, 20.30-21.15u.