Hollands dagboek (Gerectificeerd)

Wie Stienette Bosklopper (43) produceert met haar bedrijf Circle Film sinds 1996 films, waaronder `De Man met de Hond' (1998) van Annette Apon. Bosklopper heeft met haar partner Bert twee dochters.

Waarom Zij was naar het filmfestival van Cannes waar Guernsey, de door haar geproduceerde nieuwe film van Nanouk Leopold vertoond wordt

Schrijft `We moeten in vol ornaat de rode loper op en onze namen zullen worden omgeroepen. Bij het bestijgen van de loper gaat het meteen mis.'

Donderdag 12 mei

Vanavond vertrekken filmregisseur Nanouk Leopold en ik naar het Filmfestival van Cannes waar onze film Guernsey wordt vertoond in de sectie Quinzaine des Realisateurs, bedoeld voor politiek geëngageerde films, exotische debutanten of radicale vormexperimenten. Guernsey gaat over een vrouw die na de zelfmoord van een collega met andere ogen naar haar eigen leven kijkt. De hoofdrollen worden gespeeld door Maria Kraakman, Johanna ter Steege en Fedja van Huêt. De film was pas afgelopen vrijdag klaar, daardoor zijn de laatste weken meer dan hectisch geweest. Op kantoor worden nog Frans ondertitelde promotiefragmenten langsgebracht, die moeten mee in de koffer samen met stapels flyers en visitekaartjes. Afscheid genomen van mijn stagiaire en dan naar huis om in te pakken. Een innige omhelzing van Cornelia die met oppas Nel naar gitaarles gaat, Bert en Dolores brengen me straks naar het vliegtuig.

In het vliegtuig merk ik dat ik er zin in heb. We worden door collega's gefeliciteerd met babyflesjes champagne en ook Carolien van de producentenclub waar ik voorzitter van ben, heeft lieve cadeautjes. Verderop in het vliegtuig nog veel meer collega's op weg naar het belangrijkste filmfestival in de wereld.

In ons hotel in Cannes blijken onze vier persoonsappartementen te bestaan uit één slaapkamer en een woonkamer met uitklapbedden – voor kinderen. Dat is te weinig ruimte voor alle mensen die nog moeten komen. Heel Cannes zit stampvol en daarmee heeft Ryanne, die onze `équipe' productioneel ondersteunt, haar eerste klusje te klaren. We showen onze feestjurken en dito schoenen alvast aan elkaar. Ik heb Nanouk nog nooit in een jurk gezien, ze heeft fantastische benen!

Vrijdag

Welkom geheten door de mensen van de Quinzaine. De pers en het draaiboek rondom de première besproken. De door mij ingehuurde persagente blijkt heel goed te zijn in het doen alsof ze Engels verstaat. Omdat ik uit beleefdheid pretendeer Frans te spreken en Nanouk – het middelpunt van ons bestaan hier – écht Frans praat, is het pleit binnen tien minuten beslecht. Frans wordt de voertaal voor de rest van ons verblijf hier.

Iedereen hier loopt met zijn mobiel aan zijn hoofd geplakt om de voortdurend wijzigende afsprakenschema's met elkaar te synchroniseren. Ryanne krijgt nu al ge-smste waarschuwingen van haar telefoniebedrijf dat ze veel te veel belt. Wat gaan ze aan ons verdienen! Afspraak met een producent in de tuin van het Grand Hotel. Hij gaat in Duitsland geld zoeken voor Calimucho, een andere speelfilm die ik in ontwikkeling heb.

Na onze accreditatie nog even snel een film kijken. Keane, van de Amerikaan Lodge Kerrigan. Zeer intense, beklemmende film, de tranen springen me af en toe in de ogen. Met een Duitse sales agent over Guernsey gesproken, maar ze willen er nog over nadenken.

's Avonds welkomstdiner van Producers on the Move, een Europees initiatief dat producenten promoot en met elkaar in contact brengt. We zitten aan tafel met de directeur van het Filmfestival van Berlijn. Zeer belangrijk dus en we doen allemaal erg ons best, wat de sfeer niet ten goede komt. Gelukkig is onze tafelheer gewend on the move zijnde mensen te vermaken.

Zaterdag

In de FIAPF zijn producentenorganisaties uit de hele wereld verenigd. Vanochtend is de jaarvergadering en samen met Carolien ga ik er namens de NVS naartoe. Belangrijke issues zijn anti-piraterij en het copyrightverdrag van de VN dat onder vuur ligt. De FIAPF-vergaderingen verlopen vaak wat rommelig en dit keer is de verrassing dat ik kandidaat ben gesteld voor de kascommissie.

Na de lunch met de taxi naar een ander hotel waar ik voor het Producers on the Move-gebeuren de nieuwe, nog te financieren film van Nanouk presenteer. Ik kan niet zeggen dat de projecten van de anderen me erg aanspreken, maar dat zal wederzijds zijn, want veel animo voor mijn film kan ik bij de anderen niet bespeuren. Dan naar de marktvertoning van Guernsey in het Palais. Deze extra voorstelling staat los van de festivalselectie, want onze première is pas morgenavond.

Naar de receptie van Eurimages, hét Europese coproductiefonds, waar Guernsey vorig jaar voor steun is afgewezen. Ik schud de handen van een aantal medewerkers, neem feliciaties in ontvangst en zeg dat ik hoop dat we de volgende keer meer geluk hebben. Klets en giechel lekker bij twee vrouwelijke Nederlandse collega's.

Op het dakterras van de Quinzaine even uitpuffen en genieten van het uitzicht over de Middellandse Zee en de Boulevard Croisette, de levensader van het festival. Even dringt het tot me door hoe geweldig het is dat wij hier dit jaar deel van uitmaken. We verzamelen rond middernacht bij Le Petit Majestic, een café achter het Grand Hotel, waar iedereen op straat biertjes staat te drinken. De sterren van onze film komen ook aan en het wordt heel erg laat.

Zondag

Heel klein beetje uitgeslapen en ontbeten in de tuin. Om half een een photo call voor de promotiefoto van Producers on the Move. Aansluitend lunch aan het strand, met als doel verdere kennismaking met de deelnemende collega's. De persvoorstelling van Guernsey is bezig en ik ontvang sms-jes dat de zaal tjokvol zit.

Met de taxi naar het hotel voor het omkleden en dan weer terug voor het diner en de première van Guernsey in het Noga Hilton hotel. Manlief Bert is inmiddels ook aangekomen. We schudden de handen van binnen- en buitenlandse gasten, onder wie de directeuren van de festivals van Rotterdam, Venetië en Locarno. Mijn Belgische co-producent is nog even zoek, maar dan staan we toch opeens met zijn allen op het podium. Quinzaine-directeur Olivier Père leidt de film in en zegt dat Guernsey een van de sterkste Europese films is die hij dit jaar heeft gezien. Hij zegt nog veel meer buitengewone dingen over Nanouk en haar film, maar de strekking ervan ontgaat me volledig, omdat ik dadelijk een paar woorden en bedankjes moet zeggen. Ik verspreek me maar één keer, we mogen gaan zitten en dan begint de film. Ik knijp in Berts hand en haal opgelucht adem.

De eerste collega's die ik spreek vinden de film prachtig. Daarna iedereen meegenomen voor drankjes buiten op straat bij Le Petit Majestic. Iedereen die er is, lijkt opgetogen over de film. We willen nog naar het feest van de Belgen, waar filmregisseur Kusturica optreedt met zijn band. Maar we blijven te lang plakken en als we willen gaan, is het natuurlijk al afgelopen. Mijn hooggehakte voeten doen nu wel heel erg zeer en we strompelen de Croisette af op zoek naar een taxi. Op de kamer nog Franse kaasjes gegeten en om zes uur naar bed.

Maandag

Om 9 uur mobiel wakker gebeld door de Wereldomroep. Live in de uitzending met een stem die alle clichés over de filmwereld bevestigt. Arme Nanouk moet de hele ochtend interviews geven. Onze persattaché heeft geregeld dat Nanouk, de acteurs en ik aangekondigd naar de première kunnen van Manderlay van Lars von Trier. We moeten in vol ornaat de rode loper op en zullen worden gefilmd terwijl onze namen worden omgeroepen. Bij het bestijgen van de loper gaat het meteen mis. Terwijl er eerst niemand was, zijn er opeens honderden mensen om ons heen en raken we elkaar kwijt. Niemand fotografeert ons en terwijl de helft van ons al binnen staat, zie ik Nanouk in haar eentje midden op de loper staan terwijl we worden omgeroepen

's Avonds eten met zijn allen in een visrestaurant aan de haven, grote schalen fruits de mer. Jammer dat Bert alweer terug is naar onze aan buren-vrienden uitbestede meisjes. Johanna ter Steege mag naar een glamourous feestje op een boot met Matt Dillon en Lily Taylor en Nanouk kan ook mee. Een beetje sip nemen we nog een slokje van onze witte Bandol. Later met zijn allen naar onze hang out place bij Le Petit Majestic.

Dinsdag

Om 9 uur staat een filmploeg van de VPRO voor onze deur. Ze gaan Nanouk op de hotelkamer filmen terwijl ze de reacties in de internationale pers doorneemt. Er is een goede recensie in de Variety, er staat een stuk in Le Figaro en ook in L'Humanité. De titel is Chacun dans son coin et le néant pour tous, vrij vertaald: iedereen in zijn hoek en het niets voor ons allen. Mooi, lekker Frans-nihilistisch gezegd.

Bijna iedereen is vanochtend om half acht terug naar huis vertrokken en ineens zie ik er tegenop hoe lang we nog moeten. Om 11.00 uur treden we aan voor een `masterclass' van het Bingerinstituut, die eruit bestaat dat Nanouk en ik totaal groggy keuvelen over Cannes en onze samenwerking. Daarna naar de ACID, een organisatie die Franse regisseurs helpt bij de uitbreng van hun films. Ik wil graag nummers hebben van Franse distributeurs die geïnteresseerd zouden kunnen zijn in onze film. Even later sta ik buiten met een lijstje dat ik 's avonds afbel. Van campingfrans naar businessfrans in vier dagen.

Woensdag 18 mei

Onze laatste dag hier en de laatste screening. Ryanne sms-t dat de zaal vol zit. Even later weer een sms dat er applaus na afloop was. Lunch van het Filmfestival Rotterdam, praat met een Italiaanse distributeur over de moeilijke filmsituatie onder Berlusconi. Ik neem een drupje wijn, maar dat is dom. Ik ben een zombie. Ik druk op het knopje `huis' van mijn mobiel. Cornelia neemt op. Haar stemmetje klinkt lief en ook verlegen, maar wat wil je met een moeder die je al bijna een week in de steek gelaten heeft. Dan krijg ik een telefoontje van een Franse distributeur. Ze willen met ons praten over uitbreng van de film in Frankrijk. Een kwartier laten zitten we in de tent van de Quinzaine te praten met Yann en Philippe van ASC Distribution. Navraag leert dat ze klein maar goed zijn en dat we zeker met ze in zee kunnen gaan. Later 's avonds – na weer een omkleedpartij voor een rode loper première – zitten we een steak met frites met ze eten. Ze willen uit in 15 kopieën. Onder Sin City, die enig is, val ik met mijn hoofd op mijn tas in slaap. Nanouk stuurt me naar het hotel, zelf gaat ze nog even de bloemetjes buiten zetten. Ik krijg meteen een taxi en tijdens mijn laatste nachtelijk ritje door Cannes ben ik verschrikkelijk opgelucht dat ik morgen naar huis mag.

Rectificatie

In de intro van het Hollands Dagboek (21 mei, pagina 43) wordt het bedrijf van Stienette Bosklopper Circle Films genoemd. Het heet Circe Films.