Billen bloot in de duiventil

Art.I-23 (1) De Raad [van Ministers] oefent samen met het Europees Parlement de wetgevingstaak en de begrotingstaak uit.

Ook zonder nationale politieke crises is er in een Europese Unie met 25 lidstaten om de maand wel ergens een regeringswisseling. Om die reden is de Raad van Ministers met één minister namens elk EU-land wel vergeleken met een duiventil. De Europese Grondwet verandert daar niets aan.

Nieuw is wel dat de ministers zich straks niet langer kunnen verschuilen achter beslotenheid. Voortaan moeten ze met de billen bloot, want de Europese Grondwet schrijft openbaarheid voor als de Raad van Ministers beraadslaagt en stemt over Europese wetsvoorstellen.

In feite is er niet één Raad van Ministers, maar zijn er een stuk of tien Raden van Ministers, telkens bestaande uit de vakministers op een bepaald beleidsterrein, zoals de Transportraad (van ministers van Verkeer), de Ecofin (Financiën) en de Landbouwraad. De Algemene Raad (ministers van Buitenlandse Zaken) vervult een spilfunctie: hij gaat niet alleen over het buitenlands beleid van de EU, maar coördineert ook het werk van de vakraden.

De Raad van Ministers besluit in beginsel met gekwalificeerde meerderheid van stemmen (tenzij anders is bepaald). Het aantal onderwerpen waarover op deze wijze wordt besloten, breidt zich gestaag uit. En de complexe formule uit het huidige Verdrag van Nice (2000) wordt simpeler: een voorstel is aangenomen als 1) ten minste 55 procent van de leden van de Raad zich er achter schaart én als 2) zij lidstaten vertegenwoordigen met ten minste 65 procent van de hele EU-bevolking.