Het beeld

49 jaar geleden hoorden we tot de zeven initiatiefnemers, maar bij de jubileumeditie van morgen liggen we eruit, links en rechts gepasseerd door nieuwe Europeanen. Dat het Nederlandse liedje My Impossible Dream behoort tot de vijftien minst geliefde van de 39 nationale inzendingen, en dus de finale van het Eurovisie songfestival in Kiev mist, lijkt niet bevorderlijk voor de totstandkoming van een positieve meerderheid bij het referendum over de Europese Grondwet. Glennis Grace, de verliezende Shirley Bassey van de Jordaan, zei het na de stemming al telefonisch tegen Barend & Van Dorp: het komt doordat `de oostbloklanden' elkaar de bal toespelen. Maar het had nog erger gekund.

Deze stemming van de Europese televoters was geheim: alleen de uitslag werd meegedeeld. Stel je nu eens voor dat het beetje ouderwetse liedje, waarvan de Nederlandse officials zeer overtuigd waren, openlijk op zaterdagavond weggepiepeld was door Scandinavische, Baltische en Joegoslavische combines, die de punten onder elkaar plegen te verdelen. En er weer een debuterend land, waarvan wij nauwelijks de hoofdstad kennen (Moldavië! Bulgarije!), met de overwinning vandoor was gegaan. Die belediging had ons volk op 1 juni wel moéten vergelden.

Europa is geen project voor chauvinisten. Volgens Barend & Van Dorp is een logische consequentie van Chiracs uitspraak dat Europa goed is voor Frankrijk dat het dus niet goed kan zijn voor Nederland. Maar wie goed kijkt naar de Kievse selectieronde, die halve finale heet, wordt misschien wel ontroerd door het Europese elan van al die naties, die nog maar kort bij de familie horen, en dus het wiel van de vrijheid opnieuw moeten uitvinden. De enige landen die niet meedoen zijn de dwergstaten minus Monaco en Andorra, Tsjechië, Slowakije en Italië, want daar hebben ze een eigen songfestival, in Sanremo. De rest zet zijn beste beentje voor. Wit-Rusland en Moldavië hopen op een democratische revolutie na het winnen van het songfestival, net als in Kiev. Estland exporteert al meidengroepen, de Letten doen Simon & Garfunkel na, een Sloveense punktandarts en een Bulgaarse mellow swing-act missen ook de finale, in tegenstelling tot de Hongaarse imitatie van Ierse riverdance. Interessante fusion-experimenten zijn de zigeunerjazz met polkaritme en stervende Sint Sebastiaan uit Polen en de ironische jodelsalsa uit Oostenrijk. Maar in navolging van de vorige winnares, de Oekraïense Ruslana, zijn er vooral veel trommels, fluiten, doedelzakken en andere moderne etnovarianten: vlezige slavinnen dansen rond de `Andorrese' zangeres Marian van der Wal, een trommelaar uit Kroatië staat op zijn hoofd en ook Roemenië scoort met folkloristisch slagwerk. Een kanshebber is Moldavië, dat de hardcore skaband Zdob si Zdub naar Kiev zond. Ze worden begeleid door een oma met een grote trom, die halverwege het nummer dansend uit haar schommelstoel opstaat. Volgens commentator Cornald Maas houdt ze van Little Richard. Dit is het nieuwe Europa: etnisch en kosmopolitisch, smakeloos en eclectisch, heel erg eigen en toch onderling verwant. Onhollands...