Casanova's weddenschap

Er bestaat een filmgenre dat exclusief in Frankrijk wordt vervaardigd: het Parijse zomeravontuurtje waar de duiven tortelen in plagerig woordspel zonder voorkennis van de hartslagkoersen. Het decor kan Saint-Germain-des-Prés of Odéon zijn (Christian Vincents La discrète), Buttes-Chaumont (Eric Rohmers La femme de l'aviateur) of zelfs buitengaats Versailles (l'Homme de ma vie van Jean-Charles Tacchella). Meestal flaneren de immer frisgewassen en picobello geklede hoofdpersonen onbekommerd door de dag. Hun appartement is pseudo-nonchalant doch stijlvol ingericht, ze hebben een interessante baan en wat centen over. Alle tijd, dus, om op een terras of feestje, dan wel in een café of park een veldverkennend gesprekje met de prooi van hun keuze aan te knopen. In zijn raamvertelling Petits désordres amoureux (geëerd met de Pierrot voor beste Europese debuutfilm op de Berlinale van 1998) speelt regisseur Olivier Péray met het Seine-genre van 't gefruite liefdesuitje. Op een café-terras vertelt de gesoigneerde Alain (Vincent Elbaz) aan de nieuwsgierig aanschuivende Sophie (Sarah Grappin) over zijn collega Lionel (Bruno Putzulu), die enkele tafeltjes verderop in gezelschap verkeert van vrouwelijk schoon in frivole zomerjurkjes. In Alains verhaal heeft uitgeverijlector Lionel de reputatie van Casanova en legt het na een kwajongensweddenschap aan met de schalkse reisbureaumedewerkster Claire (Smadi Wolfman). Laat de feilloze versierder nu een geheim van pijnlijk delicate natuur met zich meedragen.

Fijnzinnig prikkelt Eric Assous' surprisescenario de fantasie en Péray regisseert het verleidingsspel met een fikse knipoog. Terwijl de dialogen je ook in Duitse nasynchronisatie van alle kanten toelachen, wandelt commentator Alain met Sophie door scènes met de eigenlijke hoofdrolspelers Lionel en Claire. Daarbij lijken de zwoele bandoneonthema's op de geluidsband vooral rond de goddelijke Wolfman te zweven. Het natuurverschijnsel erotiek loopt door iedere meter celluloid die Petits aflegt: dankzij de vernuftige constructie en de ironisch-pikante toon mag dit een eigentijdse Decamerone-episode heten. Dat Pérays literaire origineeltje niet in Nederland werd uitgebracht en evenmin bij een publieke omroep te zien was, verbaast allerminst. Gelukkig hebben de ZDF-filmprogrammeurs als vanouds een fijnere neus. Wir danken herzlichst.

Petits désordres amoureux, ZDF, 1.25-2.55u.