Nine Inch Nails

De platen van Nine Inch Nails komen zo eens in de vijf jaar, en dat is wel wat weinig om de schijnwerpers op je gericht te houden. Sinds The Fragile, het ambitieuze dubbelalbum uit 1999, is de wereld om voorman Trent Reznor heen dan ook flink veranderd.

Zeker, Johnny Cash coverde zijn Hurt. Maar zijn stiel, industriële metal met gothic-ondertonen, staat allang niet meer bovenaan het verlanglijstje van de voorhoede, terwijl de fratsen van een Marilyn Manson en het gelikte succes van een

Evanescence de geloofwaardigheid van het genre er ook niet groter op maakt. Toch zette perfectionist Reznor met With Teeth een plaat in elkaar waarvoor hij zich niet hoeft te schamen.

De handelsmerken van zijn geluid komen langs in een opmerkelijk transparante productie, waaraan de gedetailleerde zorg wel is af te horen. Hamerende ritmes van elektronische makelij of uit de drums van Dave Grohl, massieve elektronische invulsels, ijle passages, een heftig rockende gitaar op zijn tijd en de snerende, paniekerige zang van de man zelf, die niet alleen wat dat betreft het nodige heeft opgepikt van Jim `Foetus' Thirlwell.

With Teeth heeft welbeschouwd verontrustend veel van een degelijke rockplaat, en het is de vraag of dat de bedoeling is geweest. Nine Inch Nails speelt eind juni van dit jaar op festivals in Nijmegen en Werchter.

Nine Inch Nails: With Teeth (Interscope, distr. Universal)