Dromen van de buren in bed

Cannes moet het hebben van kleine verrassingen. Zoals een gekke observatie in het middelmatige `Peindre ou faire l'amour'. Daarin geven de ouders nog minder om hun kind dan in `L'enfant' – de film van de gebroeders Dardenne.

Drieëntwintig baby's doen er mee in L'enfant van de Belgische regisseurs Jean-Pierre en Luc Dardenne, niet allemaal tegelijk, maar een voor een, om het kind uit de titel te spelen. Toch is het niet zeker dat alleen deze baby het kind uit de titel is, die benaming zou ook kunnen slaan op de vader van de baby, Bruno. L'enfant is, na Le fils, Rosetta en La promesse weer een film waarin de Dardennes in hun typische stijl het leven van mensen aan de onderkant van de Belgische samenleving tonen.

Met hun vlugge camera zitten ze ditmaal dicht op de huid van Bruno, een jongen die alleen maar in het heden kan leven. Hij koopt een dure kinderwagen en als het geld weer op is, verkoopt hij zijn zoon. Bruno wordt gespeeld door Jeremie Renier, die ook al in La promesse speelde. Hij is een van de meest genoemde kandidaten voor de acteursprijs van het festival.

Vaders en zonen zijn er wel meer in Cannes dit jaar, bijvoorbeeld in Broken Flowers van Jim Jarmusch, Caché van Michael Haneke, The History of Violence van David Cronenberg en Don't Come Knocking van Wim Wenders. Het kan alleen maar toeval zijn. ,,Gebroken gezinnen en gemiste liefde zijn iets waar mensen over de hele wereld onder lijden zei Wim Wenders vanochtend na de vertoning van zijn film, waarin een oude acteur op een paard de set van een western afrijdt en op zoek gaat naar zijn pas ontdekte zoon.

Het is niet gezegd dat er in de beste films de interessantste dingen over het onderwerp worden gezegd. Het is bijvoorbeeld raadselachtig wat Peindre ou faire l'amour in de competitie van het belangrijkste filmfestival ter wereld doet. In Frankrijk moeten toch betere films gemaakt worden dan dit tuttebelletje over swingers op het Franse platteland van de broers Arnaud en Jean-Marie Larrieu?

Maar de film bevat tot nu toe wel de gekste observatie over ouders en kinderen van dit festival. Kinderen zijn voor de ouders in deze film helemaal niet interessant. Hun dochter gaat trouwen in hun schitterende nieuwe huis op het platteland, maar zij hebben alleen oog voor de buren, die ze nog eens het bed in willen krijgen.

Van zulke verrassinkjes moet je het ook hebben op een festival waar de grote namen minder vuurwerk opleveren dan gehoopt. The History of Violence is bijvoorbeeld een mooi gemaakte maar tamelijk voorspelbare film over de plaats van geweld in de Amerikaanse samenleving. Een vrouw wordt er pas geil in als haar man blijkt te kunnen moorden. ,,Seks en geweld gaan altijd goed samen'', zei Cronenberg in Cannes. ,,Net als eieren en spek.''