Lichtflits

De automobilist ziet ze regelmatig: bermmonumenten voor verkeersslachtoffers. Duitse militairen plaatsten het kruisje voor Carla Jacobs.

,,Vorig jaar zomer heeft iemand een heel eenvoudig veldboeketje bij het kruis geplaatst. Wij zouden zeggen, dat is onkruid. Maar dat gebaar, daar kan ik zó van genieten'', zegt Jeanne Jacobs (45), die op 21 april 1999 haar dochter Carla verloor.

Die bewuste dag reed Carla, vrachtwagenchauffeur in opleiding, op weg naar huis langs de Noordervaart van Nederweert naar Meijel, in Limburg. Een auto, gevolgd door twee bussen met Duitse militairen op weg naar hun basis in Budel, kwam haar op de smalle provinciale weg tegemoet. Ter hoogte van de Niesakkerbrug remde de auto plotseling, om links af de smalle brug over het kanaal in te slaan.

De eerste bus kwam tijdig tot stilstand. Van de achteropkomende bus weigerden de remmen. In een reflex week de chauffeur uit naar de linker weghelft. Carla kon geen kant op, zat in een fuik, vertelt Jeanne. De bus botste frontaal op de Honda Civic van haar dochter.

Het initiatief om een monument op de onheilsplek te plaatsen was afkomstig van de Duitse militairen. Ze hadden zelf enkele gewonden te betreuren en waren erg onder de indruk van Carla's dood. Ze regelden vergunningen en materialen. Jeanne en haar man Henk vonden het een ,,heel mooi'' initiatief, zelf zouden ze niet snel zo'n herdenkingsteken hebben neergezet, dat was te veel gedoe. Af en toe bloemen neerleggen was voor hen ook prima.

Op 21 februari 2000 werd het monument onthuld. Het werd een kruis omdat dat, zo vertelt Jeanne, in Duitsland gebruikelijk is bij ongelukken. De inhuldiging verliep plechtig. De weg was afgezet, Nederlandse en Duitse militairen waren in vol ornaat aangetreden. Familie, vrienden, de pastoor uit het dorp, ze waren allemaal aanwezig. De legeraalmoezenier van Budel zegende het kruis. Het opschrift luidt: `Carla Jacobs. Toen werd het stil!', gevolgd door haar geboorte- en sterfdatum.

,,Carla, die kwebbel, die was nooit stil'', zegt Jeanne en, op ernstiger toon: ,,Maar toen werd het stil. Daar, op die plek, en hier, thuis.'' Toeval of niet, de eerste vrachtwagen die het monument passeerde was een DAF XF Truckstar, Carla's favoriet. ,,Carla was onze queen of the road'' zegt Jeanne, ,,en op haar manier is zij nog steeds een beetje op de weg. Zo ervaren wij dat.''

Ongeveer eens per maand rijden Jeanne en haar 72-jarige moeder naar de Niesakkerbrug. Ze maken het kruis schoon, verversen de bloemen en staan er een moment stil. Het liefst op een zaterdag- of zondagochtend, want dan is het niet zo druk op de weg. ,,Het is een rotweg'', vindt Jeanne. Binnen het gezin gaat zij het intensiefst met het wegkruis om. Haar man rijdt er voor zijn werk vaak langs en geeft aan haar door of de bloemen verwelkt zijn. André, hun zoon, was 14 toen zijn zus verongelukte. Lange tijd kwam hij nauwelijks op de onheilsplek. Maar nu hij wat ouder wordt, besteedt hij er meer aandacht aan. Jeanne beklemtoont dat er in hun gezin veel ruimte is om het verlies op persoonlijke wijze te verwerken.

Op verzoek van een buurtbewoner is het kruis in de zomer van 2000 enkele tientallen meters verplaatst. Vanuit zijn woning keek hij voortdurend tegen het monument aan en daar had hij om ,,persoonlijke redenen'' moeite mee, aldus Jeanne. ,,Daar kunnen wij inkomen. In het begin lag dat gevoelig, toen hij me daar over aansprak. Nu niet meer'', benadrukt ze.

De meeste reacties waren en zijn hartverwarmend. Met kerst 2004 kreeg de familie van dorpsgenoot Mirjam een kaart waarop deze beschreef hoe er een `lichtflits' door haar auto was gegaan toen ze ter hoogte van het kruis reed. En Mirjam vond het `heel bijzonder' hoe Jeanne en haar gezin de herinnering aan Carla levend hielden. Jeanne laat de kaart zien. Vol trots: ,,Dat was de eerste mooie kerst die ik de laatste jaren heb gehad.''