Dansen in Algiers

Een prostituee, een homoseksueel, een overspelig echtgenoot, en een oud-hoerenmadam: het Algerijnse Viva Laldjérie is overbevolkt met personages die je niet zo een, twee, drie zou verwachten in een film uit een land met een gewelddadig recent verleden, vol moslimterreur. Maar dit liberalisme ligt er meteen wel heel dik bovenop. Het is typisch het product van een regisseur die zijn land ontvlucht is en er nu met westerse ogen naar kijkt: let eens op hoe repressief Algerije nog is!

Viva Laldjérie laat een land zien dat zich in een langgerekte spagaat bevindt. Ruim honderd jaar Frans kolonialisme heeft zijn sporen ruimschoots nagelaten, in de film gesymboliseerd door de leegstaande nachtclub `Copacabana' in Algiers. Die staat nu weer op het punt een moskee te worden. De boodschap lijkt duidelijk. Maar nee, regisseur Moknèche pepert het graag nog even in.

Alles wat verder interessant is – of zou kunnen zijn – wordt nog eens de das omgedaan door een nodeloos melodramatisch en ongeloofwaardig scenario. Daar is ook weer een symbool voor: in Viva Laldjérie – een Frans-Arabische samentrekking gebezigd door voetbalsupporters – zingt de oude filmster Biyouna een echte Raï-tranentrekker over onvervulde liefde en andere tragische zaken. Geëxalteerder kan het bijna niet.

Viva Laldjérie. Regie: Nadir Moknèche. Met: Lubna Azabal, Biyouna, Nadia Kaci, Jalil Naceri. In: Rialto, Amsterdam.