Een veel kleiner Pinkpop is eigenlijk wel zo prettig

,,Het zijn niet de bands die een festival maken'', staat op de voorkant van het T-shirt van twee bewust bleke gothic-meisjes, die met hun gezichten op onweer onderuitgezakt tegen een van de afrasterhekken hangen. Een ander groepje loopt voorbij, met dezelfde shirts aan. Op de achterkant staat in dikke letters: ,,DAT ZIJN WIJ!''

Zanger Dinand Woesthoff (32) van de Haagse rockgroep Kane denkt er precies zo over. Natuurlijk, zo vertelt hij tussen de nummers door, had ook hij graag `iets kickens op het podium gezien'. Maar `al dat gezeur over Pinkpop de laatste dagen in het nieuws', waarbij flinke kritiek werd geleverd op de programmering, vond hij erg overtrokken. De zanger, die voor de derde keer met zijn band op het festival staat: ,,Het is misschien wat kleiner, maar dit is de meest gemoedelijke en gezellige Pinkpop die ik heb meegemaakt.''

Het is een hart onder de riem dat het publiek nauwelijks nodig heeft. Verreweg de belangrijkste bondgenoot van Pinkpop-organisator Jan Smeets, de zon, is deze Pinkstermaandag in Landgraaf wel komen opdagen, en krijgt van het festivalpubliek dan ook het hardste applaus.

De opgewekte sfeer staat in sterk contrast met het beeld dat de afgelopen dagen alom in de media opdook van een festival dat op haar laatste benen loopt omdat de echte publiekstrekkers niet meer worden geboekt. In een item over de slechte kaartjesverkoop droeg Nova het 35 jaar oude festival vorige week onomwonden ten grave. En gisteravond heette het in het Journaal nog dat deze editie `de boeken in zou gaan als teleurstelling'.

De organisatie van Pinkpop kondigde begin dit jaar al in een persconferentie aan dat de programmering dit jaar weinig spectaculair zou zijn. Het was een opmerkelijke stap, waarvoor als belangrijkste reden werd genoemd dat de datum van het Pinksterfestival dit jaar ongunstig viel. Daardoor was er te weinig overlap met andere festivals en de tourschema's van grote, aansprekende namen. Er werden uiteindelijk krap twintigduizend kaarten verkocht voor de concerten van maandag. Het dubbele was beoogd en in het verleden werd het driedubbele behaald. Maar was het met twee extra publiekstrekkers – volgens Smeets was Pinkpop dan wel uitverkocht geweest – voor de bezoeker ook leuker geweest?

,,Er mogen wel vaker zo weinig mensen komen op Pinkpop'', zegt een man die ontspannen tegen de bar van een koffiekraampje op het hoofdveld aanleunt en cappuccino nipt uit een kartonnen bekertje. ,,Op het moment dat je denkt `laten we eens proberen vooraan te komen', dan sta je er al.''

Zelfs redelijk dichtbij het hoofdpodium lijkt het festivalterrein een picknickweide. Overal hangen plukjes mensen rond kleedjes in het gras, vaak languit in de zon, zonder een glimp van het optreden op het podium te hoeven missen. Bij de toiletten, bonnenkassa's en eettentjes zijn nauwelijks rijen te bekennen. ,,Lekker hè, die ruimte'', klinkt het dan ook de hele dag. Hoewel de man bij de koffiekraam zich tevens zorgen maakt. ,,Ik vrees op deze manier wel dat dit de laatste editie is.'' Volgens de organisatie is daar geen enkele sprake van.

Met maar liefst drie Haagse headliners – Golden Earring en Kane op het hoofdpodium en Di-Rect in de 3FM-tent – en zonder de echte grote internationale sterren, doet deze Pinkpopdag denken aan een uitgebreide versie van Parkpop, het jaarlijkse gratis festival in het Haagse Zuiderpark. Radio 3FM-presentator Giel Beelen houdt zijn imago van blufferige dj hoog door vooraf aan het concert van Golden Earring – dat ook optrad tijdens de allereerste editie van Pinkpop in 1970 – te klagen dat dit soort `rollator-rock' op het festival niet thuishoort. De fel uitgespuwde reactie van Golden Earring-zanger Barry Hay (56): ,,Krijg de tering man!''

Van de Haagse rockdrie-eenheid maakte Kane het zichzelf het moeilijkst. De veteranen van de Earring speelden nog maar eens een stevig rockende medley van hun grootste hits, met een dravende drumsolo van virtuoos Ceasar Zuiderwijk, want dat hoort zo. En ook de poppy rocknummers van Di-rect werden door opvallend veel mensen meegezongen.

Kane, dat op dit moment op één staat in de hitlijsten met de single Something To Say en volgende week haar nieuwe album Fearless uitbrengt, koos er voor grotendeels het nog onbekende materiaal van dat nieuwe album te spelen.

De overwegend langzame nieuwe liedjes van Kane klonken op het eerste gehoor ingetogener dan ouder werk. Het is melancholische rock die nieuwsgierig maakt naar de plaat, maar in de namiddag van dit programma door een gebrekkige aansluiting met het publiek de festivalsfeer flink deed inzakken.

De Amerikaanse zangeres Beth Hart, die vanavond ook nog een uitverkocht optreden geeft in het Amsterdamse Paradiso, maakte indruk met haar stem die zwanger is van de blues. Een slopende drank- en drugsverslaving heeft haar stembanden gerafeld. Ze vertelde het publiek openhartig hoe jaloers ze op hen is dat zij wel ongestoord kunnen drinken, en hoe hard het nuchtere bestaan er soms bij haar inhakt. Haar schorre stem sloeg regelmatig over van de emotie, terwijl haar band de rehab-rock begeleidde met tokkelende baslijnen, scheurende gitaren en morsige hakketakdrums.

Geen prominent popfestival zonder een flinke Britse delegatie. Overweldigend was het op dit moment veelbejubelde Bloc Party, een band die razendsnelle frisse punk speelt met een bij vlagen vet aangezette funky inslag.

Ook rond de Kaiser Chiefs rumoert het al enige maanden, en ook zij zetten een energieke set neer, mannen in strakke broeken die melodische, soms wat haperende, opzwepende rock maken, met een voorman die netjes gretig in de rondte springt.

Het zijn twee sterk opkomende namen waarvoor geen festival zich zou hoeven te schamen. Pinkpop 2005 werd afgesloten door de Britse dance-act Faithless, de oudste bekende van allemaal. Ze stonden voor de vijfde keer op het festival, een record.

Festival: Pinkpop Gehoord: 16/5, Landgraaf