Vis

,,Ik heb goeie succes met vis'', zegt Bas. Hij legt zijn twee mobiele telefoons voor zich op het tafeltje in zijn viswinkel. De winkel is ruim en de tegeltjes blinken. De zaak staat vol met klanten.

Bas (45) heet eigenlijk Mohamedi Alhabase. In 1976 kwam hij uit Marokko naar Nederland. Hij zat eerst in het vlees, maar daar had hij te veel concurrentie. Hij zit nu dertien jaar in de vis en heeft twee viswinkels in Rotterdam.

Een jaar geleden serveerde Petra Groenewegen (37), verkleed als zeemeermin, vishapjes bij de opening van de tweede winkel. Of ze niet bij hem wilde komen werken, vroeg Bas. Petra was toch uitgekeken op haar kantoorbaan en zei ja: ,,Ik wist niets van vis, maar ik dacht: ik zie wel.''

Bas: ,,Ik wilde iemand met een beetje geduld, die een beetje lacht.'' En eigenlijk, zegt hij later, wilde hij naast zijn Marokkaanse medewerkers een Nederlandse verkoopster.

,,Dan komen de Hollandse mensen makkelijker binnen'', zegt Petra. ,,Vooral oudere Hollandse mensen worden het liefst door mij geholpen.''

Petra heeft tientallen baantjes gehad, maar bij Bas houdt ze het 't langst uit. Hij is heel flexibel en dat is prettig als je twee kinderen hebt, vindt ze. ,,Als ik bijvoorbeeld geen opvang heb voor mijn zoontje van zeven, begrijpt hij dat.''

Bas grijnst. Hij heeft zelf negen kinderen.

Petra: ,,Dan zegt hij niet, zoek het zelf maar uit. Maar dan zegt hij. Breng je zoontje maar bij mijn vrouw. En hij kan ook blijven slapen.''

Ze denkt dat het te maken heeft met de Marokkaanse cultuur. ,,Bij hen is familie heel belangrijk.'' En misschien ook wel met de religie. ,,Hij is een gelovig mens. Hij bidt een paar keer per dag. Net als de andere medewerkers, gewoon achter in het kantoortje. Dan moet je misschien je best doen een goed mens te zijn.''

En haar zoontje van zeven vindt het leuk in het gezin van Bas. Petra: ,,Ze hebben bij Bas zo'n reusachtige televisie. Hij zou er het liefst blijven wonen.''

Dit is de eerste van een reeks foto's over interculturele harmonie.