Kopspijkers

Iris Koppe (20) en haar huisgenoten missen Kopspijkers zo. Nergens konden ze zich samen zo lekker aan ergeren

Het is zaterdagavond. Ik zit op de bank en kan geen kant meer op. Zappen is zinloos. Het is over en voorbij. M'n zusje pinkt een traantje uit haar ooghoek, m'n moeder doet alsof haar neus bloedt en m'n vader schenkt nog maar een whisky in. Het spul gutst over de rand. ,,Waarom?'', fluister ik zachtjes. M'n voeten leg ik geruisloos op tafel. Dat mag vanavond. Iedereen is extra lief, want er hangt een groot gemis in de lucht. Het is de tweede zaterdagavond zonder Kopspijkers. Niemand durft de naam van het programma uit te spreken. Het ligt te gevoelig.

We denken alle vier aan de avonden dat m'n moeder thee met stroopwafels klaarzette en de kop van vogelverschrikker Jack op het beeldscherm verscheen. M'n vader ging er goed voor zitten en klapte in z'n handen als de presentator loensend de camera begon toe te spreken. Als bleek dat cabaretier Bert deze aflevering aan de zijde van Jack stond, dan sprintte mn moeder naar de keuken om een teiltje te halen. Zijn mayonaiselach en uilenroep `hatseflats' maakte ons gezin misselijk tot in de onderbuik.

Wanneer het duo dan eindelijk als jut en jul gesetteld achter een verschaald biertje aan tafel de eerste gasten ontving, begon het grote geërger. Meneer Provinciaal kwam van verre met een nieuwe uitvinding, mevrouw Laag Opgeleid leidde honden de zaal in die ze liet zingen en Brabo's en Limbo's mochten hun mening geven over gedurfde stellingen. Onze energieke Jack lachte ze allemaal even hartelijk uit en knipoogde naar de kijkers als in een gemeen onderonsje.

Tijdens de magere rubriek `wat viel ons op in de media?' zetten m'n ouders hun dikke bril op, maar nooit is hen iets opgevallen. Daarna volgden de tv-fragmenten van de afgelopen week waarin iets `mis' was gegaan. Een Patty Brard bijvoorbeeld, die iets beweerde maar drie jaar geleden het tegendeel gezegd scheen te hebben. Grote ergernis bij ons in de huiskamer; wij wisselen namelijk veel vaker van mening. Bij het volgende onderdeel vluchtte m'n vader de kamer uit. Zoveel leedvermaak was voor hem te veel.

Zonder m'n pa, maar met miljoenen andere Nederlanders, lachte ik om gespeelde typetjes. Als een boer met kiespijn uiteraard. Want de nageaapte figuren zijn van zichzelf al een karikatuur. Met korte bondige uitspraken cabaret kun je het niet noemen kregen de acteurs de lachers op hun hand. Er werden personen nagedaan die sowieso al belachelijk zijn. Heel simpel om te pakken. Jack, met een stoutmoedige blik in zn ogen, legde het vuur aan de schenen van Georgina Verbaan, Nawijn en Willem-Alexander. Als hij met z'n haar door z'n hand streek zag je hem denken: ,,Zou het nog iets politiek incorrecter kunnen?'' En dan schreeuwden wij vanuit de luie stoel naar de buis: ,,Toe dan Jack, doe het dan! Zeg eens iets wat echt niet kan!'' Maar nooit deed hij het. Hij durfde het net niet. Gedeprimeerd zakten we terug naar achter.

Eigenlijk kan ik wel stellen dat Kopspijkers het enige was dat ons gezin bond. Samen kankeren op het inhoudsloze, weinig gedurfde en zeer makkelijk programma, maakte dat m'n moeder haar arm zuchtend op m'n vaders schouder legde. Een mooi symbool van saamhorigheid dat een keer per week tot uitdrukking kwam tijdens het slaan van de grote hamer. Helaas is dit nu allemaal verleden tijd. Alleen in mijn dromen en herinneringen zal ik de grootste Zwatelaar voorbij zien zweven. Een brok nostalgie heeft mij als een spijker de grond in geslagen. Zappen blijft zinloos.