Kalou

Voetballer Salomon Kalou mag het Nederlandse volk vermaken met zijn kunstjes, maar een Nederlands paspoort krijgt hij voorlopig niet. Dat heeft kolonel Rita Verdonk in haar eeuwige wijsheid beslist. Integratie is geen lachje. Kalou moet de normale procedure doorlopen en komt dus pas na vijf jaar in aanmerking voor het Nederlanderschap.

De voetballer uit Ivoorkust was reeds door Foppe de Haan opgeroepen voor een trainingskamp. Foppe had hem graag in het Nederlands elftal onder 20 jaar laten debuteren. De naam van Kalou stond trouwens al op de lijst van 21 voetballers die De Haan naar de FIFA stuurde.

Veto van Verdonk.

Rita heeft niets met voetballers en dat kun je aan haar zien. Deze minister kan zich niet voorstellen dat er een sprankelende splinter in de wreef van een mens zou kunnen zitten. Heeft zij wel een wreef? Ze waggelt van stad naar dorp, van imam naar imam. Als een accordeon begeeft ze zich op pad, altijd in de breedte. Bij de vrolijkheid van een jongen uit Ivoorkust, die een nog mooiere toekomst buiten Rotterdam ziet, wordt ze ongemakkelijk. Vrolijke asielzoekers? Rita wil leed zien.

Mevrouw Verdonk zou dus minister van Integratie zijn. Als er nou een man is die zowat alles integreert wat hem voor de voeten loopt, is het wel Foppe de Haan. Foppe was jarenlang de integratiekampioen bij Heerenveen. Hij integreerde vlag en wimpel: Denen, Zweden, Serviërs, Bosniërs, randstedelingen, Limburgers, zelfs een Rus. En dat in Friesland waar baby's willen ze baby zijn witter dan wit geboren moeten worden.

Foppe is een vader, al helemaal voor de minstbedeelden. Hij kan stug zijn als een biet, maar zijn hart wijkt niet voor onrechtvaardigheid en malheur. In de nobele principes van wat ooit de sociaal-democratie was, is Foppe de Haan duizend keer betrouwbaarder dan Wouter Bos. Hem moet je niet uitleggen dat je achterstand een hand reikt, geen schop.

Reken maar dat wie een tijdje onder de hoede van bondscoach De Haan mag verkeren voor de volle honderd procent geïntegreerd zal zijn. Sterker nog, de vreemdeling zal met een agrarisch accent spreken. Hij zal de welgedaanheid van stamppot hebben leren kennen, en de genade van het eerste pilsje. Niet het moslimbier van Heineken, een echt biertje.

Salomon Kalou had de maximale integratie en, wie weet, zelfs een persoonsontdubbeling tegemoet kunnen zien. Als hij met Foppe deel had mogen nemen aan het WK, volgende maand. Nee, bij Feyenoord lukt dat niet. Feyenoord is chaos en chagrijn. Met een voorzitter die het beste voorheeft met de club, maar te veel andere sores heeft. Met een coach die te ijdel is voor mededogen en vaderschap. Met een legioen dat in dit rampseizoen niet meer in staat is zijn eigen wonden, laat staan die van anderen, te helen. Bij Feyenoord zal Salomon Kalou altijd een vreemdeling blijven, onder de vleugelslag van Foppe juist niet.

Rita Verdonk is minister van Desintegratie. Wat bezielt zo'n mens, vraag je je af. Heeft ze een ongelukkig huwelijk? Is ze verzuurd door een onzichtbaar gebrek? Zou het kunnen dat ze liever de commandant van de troepen in Afghanistan was geweest dan naast Balkenende in het muffe regeringsbankje te zitten? Hoe ook, de afwijzing van Kalou voor een speciale naturalisatieprocedure is boosaardig. Jawel, ze gaat nu weer koketteren met haar rechtlijnigheid: geen uitzondering voor voetbalmiljonairs. Waarom zou een jongen uit Ivoorkust in Nederland niet succesvol mogen zijn? Philips is ook sinds jaar en dag heel succesvol in Indonesië.

De leugen regeert, majesteit.

Laatst kwam Jan Peter Balkenende met ronkende verklaringen over de sociale en maatschappelijke betekenis van sport. Het scheelde niet veel of hij had zichzelf uitgenodigd op het ereterras van zeventien voebalclubs tegelijk. En natuurlijk moest er gezwommen worden in Nederland. En gefietst. En gepingpongd. En misschien wel gesurfd. De hark Balkenende gooide zelf de spieren los en liep zowaar met de 'knieën naarbuiten' de tv-zenders tegemoet.

Maar Kalou mag geen Nederlander worden. Althans niet nu. Over vijf jaar kan het misschien, maar dan hoeft het niet meer. Dan speelt Kalou in Barcelona, Madrid, Londen of Rome. Daar heeft de frêle maestro uit Ivoorkust de paspoorten voor het oprapen. Over vijf jaar slaat Rita Verdonk de ene vlieg na de andere dood. Van schaamte en eenzaamheid.