Hollands dagboek

Wie Actrice Willeke van Ammelrooy, getrouwd met Marco Bakker, moeder van Denise

Waarom zit in Chicago voor de opnamen van Il Mare, de eerste Hollywoodfilm waar ze in speelt

Schrijft `Sandra Bullock en ik ontbeten samen en repeteerden vaak de tekst, waardoor ik mijn zenuwen een beetje kon regelen'

Woensdag 4 mei

Toen Alejandro Agresti, onze Argentijns-Nederlandse filmregisseur, mij jaren geleden vroeg om een oudere vrouw te spelen in A Lonely Race, samen met Pieter Lutz, vroeg ik hem om een screentest, want ik was er niet zeker van of ik dat kon. Zijn antwoord was: ,,Als jij het niet doet, doe ik de film niet.'' De film is uitgezonden door de VPRO, mijn dochter Denise Janzee deed de montage en Pieter en ik kregen onze eerste nominatie voor een Gouden Kalf.

Die film was voor mij het begin van een sneeuwbaleffect: Marleen Gorris zag 'm en dacht aan mij voor Antonia. De Oscar voor de film Antonia's line (zoals de film hier heet) heeft weer gezorgd dat Alejandro toestemming kreeg om mij naar de US te halen om in Il Mare de moeder van actrice Sandra Bullock te spelen. Vandaag is de 28ste dag dat ik hier ben.

Als ik naar Nederland moet bellen, zet ik mijn wekker op drie uur 's nachts en dan is het tien uur in de ochtend bij jullie. Meestal slaap ik dan wel weer tot half acht, als ik opsta voor de ochtendoefeningen. Die zijn niet spectaculair, maar alle beetjes helpen. Al een paar keer ben ik naar de gym in het hotel geweest, maar mijn linkerbeen laat het afweten. Mijn rechterbeen is gedotterd voor de kerst en ik kon toen na twee weken weer tennissen. Maar toen ik in Chicago aankwam, begon mijn linkerbeen dezefde symptomen te vertonen. Dat was een tegenslag, want hier moet je juist veel lopen.

Dus heb ik besloten om veel taxi's te nemen, te lezen, te schrijven en mij te laten amuseren in theaters en musea.

De ochtenden beginnen voor mij, als ik geen draaidag heb, met de AMC-zender die aan één stuk door films uitzendt. Doris Day en Elvis Presley heb ik al gehad en deze ochtend Debby Reynolds met haar Tammy-Films. Suikerzoet en nog steeds aan mij besteed. Om de dag neem ik een ontbijt uit het hotel, de andere dag verzin ik zelf iets. Mijn minibar heb ik leeg laten halen en volgestopt met wat ik lekker vind. Vandaag heb ik bloemen gekocht.

Alle parken en perkjes staan hier vol tulpen. `Uit Nederland', zei Marco, die net een koude week hier is geweest. Daarvoor was het warm en vandaag kwam de zon weer en kon ik buiten op een terras lunchen. Ik moet hier naar buiten om `het weer' te voelen en te ruiken. Dit hotel heeft 32 verdiepingen en ik zit op de twaalfde. De ramen kunnen niet open. Deze middag John Wayne en Katherine Hepburn, John Wayne en Stewart Granger – allemaal zwart-wit cowboyfilms.

Donderdag

Ik ben laat wakker. Zo te zien is er geen wolkje aan de lucht. De gym in het hotel was leeg, dus heb ik alle toestellen uitgeprobeerd. Op sommige ging ik natuurlijk verkeerd zitten omdat ik ze niet meteen herkende van mijn eigen sportschool. Je merkt heus wel na een tijdje dat je ondersteboven ligt of verkeerd om zit. Om stommiteiten van mijzelf, die niets met mijn werk te maken hebben, moet ik altijd lachen. Mijn benen lieten het niet zo snel afweten, dus kon ik drie kwartier vol maken. Een filmpje van mijn kleinzoon op de computer, een heerlijk begin van de 29ste dag in Chicago.

Gisteren kreeg ik een brief over mijn `Pat Boone pillen'. Ik bleek een proefdoosje te hebben gekregen, want de echte zending was nog niet verstuurd door problemen met mijn creditcard. Na een telefoontje met mijn bank bleek niet dat mijn rekening leeg was, maar dat zij een limiet stellen waar ik niet van wist. Opgelost. De pillen worden door Pat Boone op de tv aanbevolen met de uitspraak dat hij zich er 20 jaar jonger door voelt. Daar ik als meisje fan van hem was, wilde ik daar wel intrappen. Als ik zelf iets aanbeveel, sta ik er ook achter. In Pats geval ziet hij er zeker uit als een goed uitziende oudere man, al is hij een beetje bijgeknipt door de plastische chirurgie.

Toen ik dat proefpakketje had gekregen in mijn hotel en later op een bankje mijn krantje zat te lezen, werd ik op mijn gsm gebeld en kreeg ik Pat Boone aan de lijn. Natuurlijk een bandje en aan het einde moest ik een 2 indrukken om een nieuwe order te plaatsen. Dit is voor mij een Amerika waar ik plezier aan heb. Iedereen lacht me uit en Marco nog het meest.

Vrijdag

Komende van de gym kwam ik een van mijn kamermeisjes tegen. Met haar babbel ik af en toe. Vandaag was ze blij. Zij en haar echtgenoot hadden na vijf jaar goed gedrag hun `passaporte' gekregen van America. Normaal is ze vaak erg moe: ,,I have fourteen rooms.'' Zij komt uit Polen en ziet eruit als 45. Hun Engels kan ik moeilijk verstaan omdat ze spreken met een accent en bovendien alleen de woorden die ze nodig hebben voor het werk. Ik denk dat dit hotel alleen al zo'n 3.200 kamers telt, dus deze stad kan veel kamermeisjes gebruiken, aan al die wolkenkrabbers van hotels te zien.

De dag dat ik aankwam in dit hotel, bleek ik geboekt te zijn voor twee maanden. Drie weken en dan even naar huis en weer drie weken, dacht ik. Maar dat lukt niet. Mijn draaidagen liggen zo'n vijf à zes dagen van elkaar en vanwege het weer of ander soort veranderingen, ben ik elke dag `on hold'.

Sandy, zoals Sandra Bullock zich noemt, heb ik voor het eerst gezien toen ze haar kostuums aan het passen was. Ze had mij laten weten dat ze een uurtje met mij over onze rollen wilde praten. Alle scènes die ik heb zijn met haar. Ik speel haar moeder. Gelukkig was Alejandro er ook bij en gelukkig werd er al meteen gelachen en gelukkig wilde zij ook vroeg naar bed en niet met z'n drieën eten.

Alejandro was, behalve zijn grijze slapen, geen spat veranderd. Zijn humor, charme, enthousiasme om met je te werken, zijn openheid, liefde voor film en zijn tomeloze energie zijn er nog steeds.

Vandaag is mijn eerste draaidag en ook die van Sandy. Ik ging met een goed en spannend gevoel naar bed na een warm bad. Alles was in orde. Het moest nog even half zes worden. Om zes uur werd ik opgehaald door een eigen chauffeur, Rob, die ik nog niet kende, alleen de auto, die was hoog, zwaar, lang en blauw.

De locatie was een restaurant in het centrum, tegenover het Millennium Park. Twee straten ervoor was het basiskamp en daar stonden ze: de beroemde trailers van een major filmproductie in de US. Ik wist het van horen zeggen en uit films, maar nu zag ik het met eigen ogen en werd ik afgezet bij mijn trailer, waar op de deur stond `Mom'. Niet bij stilstaan, je werk doen als altijd. Erbij stilstaan kan je later altijd nog.

Ik moest in mijn ochtendjas over straat naar de make-up trailer. Bewaking liep overal. De straat was niet helemaal afgezet. Gelukkig was ik al bij mijn kapper Dominiqe geweest en had Suzi mijn make-up ook al uitgeprobeerd. Stukje bij beetje moet je vertrouwd raken met alles en iedereen, maar dat gaat snel bij film omdat iedereen blij is in een film te werken. De sfeer wordt bepaald door de regisseur. Iedereen wil het hem naar de zin maken.

Sandra en ik ontbeten samen en repeteerden vaak de tekst, waardoor ik mijn zenuwen een beetje kon regelen. Soms sprak ik uit angst abracadabra-Engels.

De scène werd behoorlijk gecoverd, in verschillende uitsneden gedraaid en met twee camera's tegelijk bij de close shots. Als Alejandro ziet dat ik nerveus en gespannen word, komt hij de juiste dingen zeggen. ,,Your English is perfect.'' En dat geloof je op zo'n moment. Toen Alejandro mij wilde hebben als Kate's Mom, was het Sandra die voorstelde mij haar emigratiemoeder te laten zijn. Haar moeder was een Duitse.

En hier aan de filmontbijttafel had ze veel geduld met me en stelde mij gerust als ik mij zorgen maakte om de vele takes. In Nederland zorg je voor zo min mogelijk takes, vanwege de kosten. ,,Willeke geniet van deze luxe'', zei ze. Onzeker was ik toch over de eerste dag. Rob de chauffeur moest erom lachen: ,,Laatst zei Christoffer Plummer hetzelfde.'' De kop was eraf en ik zat in mijn kamer wezenloos voor me uit te staren toen er aan de deur geklopt werd. Een bloemstuk van Alejandro.

Zaterdag

Ik kom vrolijk uit het theater. `Menopause de musical' op een zaterdagmiddag in een vol theater. Met musicalsterren heb ik vaak moeite als ze zo scherp en blikkerig zingen. Daar was hier geen sprake van. Strak geregisseerd, vier verschillende dames met hetzelfde probleem: `in de overgang zijn'. Voor de voorstelling begon, werden er waaiers verkocht aan het publiek voor hun opvliegers. Dat bestond voor de meerderheid uit vrouwen in en na de overgang. Daarom hebben wij, want ik hoor daar ook bij, verschrikkelijk hard gelachen. En tijdens het applaus zong iedereen mee en danste jong, oud, dik, dun, blank en zwart mee met de dans der herkenning. Raar dat deze musical nog niet naar Nederland gaat.

Zondag

Vandaag weer zon en wolken, maar erg warm. Om met Martin Bril te spreken: `rokjesdag', hoewel ik het hier `buikendag' zou willen noemen. Wat zwanger is, wordt ineens ontroerend zichtbaar en trots gedragen, de niet zwangere buiken worden ook ineens zichtbaar door die `blote navelmode'. Ik heb hier het gevoel dat dat ook trots gedragen wordt. Je moet van je gebrek je `charme' maken, heb ik geleerd op de Toneelschool. Zouden ze dat hier ook op school geleerd hebben? In elk geval zie ik de US anders dan de voorgaande keren, ik vind alles hier ineens relaxter dan in Nederland, zelfs het niet-roken.

Maandag

Vanmorgen begonnen met grondoefeningen samen met een slanke dame op de tv. Vijf dollar betaal je aan het hotel om haar programma te volgen. Dus haar stopzetten kan niet. Wel mezelf natuurlijk af en toe. Doucheje, ontbijtje, koffietje, krantje en post via de e-mail.

Ik heb mezelf het filmacteren aangeleerd door te luisteren naar de crew en cameraman. Hoe zij hun vak uitoefenden tijdens de creatieve bevelen van de regisseur en ook door me te verdiepen in het `waarom' van de regisseur op het technische vlak. Acteren in een film vergt discipline. Als je eenmaal je rol een plaats hebt gegeven in jezelf en de rol begint een beetje vorm te krijgen in het materiaal, dan heb je jezelf bewust afgebakend in je zijn-als-die-persoon. Bij Antonia zat ik ook drie maanden gevangen, omdat ik een hoofdrol speelde, maar ik werkte wel elke dag en dan gaat de tijd snel. In Kate's Mom zit ik nu ook gevangen, maar als in een stuk uitgerekte cowgum.

Dinsdag

Ik was vandaag een halve dag in de weer voor een shot van 15 seconden. Wat zou ik graag een filmdag meemaken als ik niet hoef te werken, want ik blijf nieuwsgierig. Misschien doe ik dat wel, als Denise hier is, dan gaan we samen de laatste dag van de film meemaken, de dag voordat we naar huis gaan.

Alejandro verwelkomt mij altijd op de set. ,,Hoe is het leven?'', vraag ik dan. ,,Ik ben moe, maar wat een geweldige crew heb ik!'' Dit vertel ik door aan mijn kapper en mijn make-up. Dan stralen ze. Iedereen heeft nog 22 dagen te gaan. Zij werken al vanaf 14 maart. De stemming is opperbest. Als ik tegen hem zeg dat zijn crew geweldig is door zíjn positieve uitstraling, lacht hij verlegen en werkt-ie snel door. Morgen ga ik de scène in de film spelen waarin ik voor het eerst te zien ben. Pardon, ik moet zeggen, zoals het in het script staat. De film zelf is een ander verhaal.