Exotische trommelsamples

Echte instrumenten: videoclips in genres als r&b, hiphop en dance lopen er niet van over. Logisch ook, want daar zijn computer en aanverwante elektronica nu eenmaal de dominante geluidenmakers, en die zijn nu eenmaal niet zo sexy. Als dat stijlmiddel al ingezet wordt, dan doorgaans om een zweem van authenticiteit of nostalgie op te roepen.

Dat Stevie Wonder in de clip van zijn langverwachte en lang niet beroerde nieuwe single achter een keyboard en, voor even, een drumstel zit, is wel logisch. Hij is immers iemand van de oude, ambachtelijke stempel. Het keyboard van zijn keuze is echter een Synclavier, een bijkans antieke en destijds peperdure sampler uit de jaren tachtig, wat niet direct Wonders gloriejaren waren. We zien ook nog iemand druk aan de snaren van een basgitaar plukken, terwijl de voornaamse baslijn toch uit zo'n ouderwets knorrende, analoge synthesizer lijkt te komen. Net als vroeger.

In het begin van `1 Thing' van de jonge zangeres Amerie zien we een een stel hippe gasten te keer gaan op een drumstel en een stel percussie-instrumenten. Geen alledaags gezicht, inderdaad, maar wacht! Amerie laat haar stem uitnodigend kirren op een wel verrekt funky beat, ratelend, syncoperend en de heupen onontkoombaar in beweging zettend. Het lijken inderdaad wel echte drums!

Dat klopt wel en niet, want natuurlijk benutte producer Rich Harrison, ook medeverantwoordelijk voor Beyoncés megaklapper `Crazy In Love', de sampler bij de constructie van dit nummer. Hij voerde dat ding echter met een paar goed gekozen loops uit het nummer `Oh Calutta!', oorspronkelijk uit de gelijknamige blootmusical, maar hier geplukt uit de versie van New Orleans-funkgroep The Meters. Hun drummer Joseph 'Zigaboo' Modeliste is dus de eigenlijke held van `1 Thing', want het is zijn steeds herhaalde drumbreak die dit nummer zijn stuwende kracht geeft. Maar de manier waarop Harrison klaterende conga's, funky tussenwerpsels en de spaarzame akkoorden van Meters-gitarist Leo Nocentelli door het weefsel strooit, maken dit toch een productie van nu.

En dan hebben we Amerie zelf nog, wier uitnodigend hoge stem de boel passend afmaakt. Haar présence domineert ook de clip, als ze zich soepel dansend door de beelden heen beweegt. De overheersende sepia-tinten worden afgewisseld met een matrix van felrode vlakken, waarin zwarte silhouetten, als een soort echo-schaduw van Amerie, hun dans voortzetten. Het scheelt een stuk, dat Amerie een schoonheid is van het kaliber van de betreurde Aaliyah, met een zeker exotisch patina dat te danken zal zijn aan haar gemengd Koreaanse en Afro-Amerikaanse afkomst.

Uiteindelijk is Amerie weer voor haar trommelclubje aangekomen. Die muzikanten doen hun werk achter bordjes met een grote A erop. Een verwijzing naar de voornaam van de ster in kwestie natuurlijk, maar laat Amerie nu net op dat moment een verrukkelijk a-a-a-a-a-koortje op zetten. Zo sluiten vorm en inhoud weer eens alleraardigst op elkaar aan.