Een slimme meid stelt haar slappe zak voor een voldongen feit

Mensen verlangen het meest naar datgene wat ze nét niet kunnen krijgen. Het komische misverstand wil dat ze, in plaats van te doen wat goed voor ze is, steevast kiezen voor de weg van de meeste weerstand, voor datgene wat nooit binnen hun bereik zal zijn, voor degene die het minst geneigd is ze te geven wat ze willen. Als dat niet zo was, hadden we waarschijnlijk ook geen wereldliteratuur, sport, kunst of politiek. En geen omslagartikel van HP/De Tijd met de titel `Mannen, waarom zijn jullie zo bang voor een kind?'

Het stuk trok mijn aandacht omdat ik zelf geen mannen ken die bang zijn voor een kind. Integendeel. Ik ken vooral mannen als C., die wanneer we in een café zitten, vertedert lacht naar de hummeltjes aan het tafeltje ernaast, zo leuk met ze mee kan brabbelen, en mij ontroerd aanstoot als een aanbiddelijk snotneusje weer iets onweerstaanbaar schattigs heeft gedaan. Ook wil hij het onderwerp nog wel eens 's avonds laat te berde brengen, of 's ochtends vertellen dat hij gedroomd heeft van baby's. C. weet dat ik geen kinderen wil.

Misschien is het wel een wetmatigheid – een logisch afgeleide van het ijzeren principe hierboven – dat mensen (m/v) die graag kinderen willen, vallen op mensen (m/v) die dat juist niet willen. Mannen als C. zijn dan evenzeer een probleem als, voor andere vrouwen, mannen die géén kinderen willen. In het artikel van HP/De Tijd, één machteloze wanhoopskreet, wordt dat laatste scenario belicht.

De schrijfster, midden dertig, dacht vroeger dat ze `een domme doos' was, dat het allemaal wel aan haar zou liggen. Inmiddels is ze er wel achter dat er iets `flink is misgegaan tussen de seksen van onze generatie', en dat mannen danig van de natuur zijn afgedreven. Er is een hele generatie ontstaan van `slappe zakken', die eindeloos willen blijven spelen en geen enkele verantwoordelijkheid aangaan. En dan komt de aap uit de mouw, het is allemaal de schuld van het feminisme! Was ze dus toch al die tijd een domme doos! Had ze dat `feministensprookje' maar niet moeten geloven. Vrouwen zijn immers ook van de natuur afgedreven! In plaats van een baan te zoeken had ze haar tijd beter kunnen besteden aan de wijze lessen van de Amerikaanse Dr. Laura Schlessinger, die stelt dat een vrouw niet moet zeuren, lief en mooi moet zijn voor haar man, en aan al zijn (seksuele) wensen tegemoetkomen, wil ze er iets voor terugkrijgen.

Dr. Laura – ach, ach. Willen we werkelijk onze toevlucht zoeken tot dit conservatieve boegbeeld van Amerikaanse family values? De gescheiden vrouw die evenzeer in opspraak raakte door haar homofobie als door de naaktfoto's die er van haar in de omloop kwamen? De vrouw van wie de moeder in december 2002 dood in huis werd gevonden – en daar al maanden dood had gelegen, zonder dat haar dochter zich daarvan bewust was?

Slappe zakken, daar hebben we allemaal een hekel aan. Maar de schrijfster van HP/De Tijd heeft een betere raadgever nodig dan Dr. Laura.

Wat er `met onze ,,kerels'' is gebeurd', en wat haar artikel volledig buiten beschouwing laat, is technologie en wetgeving. Sinds begin jaren '60 is er de pil, plus een keur aan andere voorbehoedsmiddelen, en in de meeste westerse landen is abortus tegenwoordig legaal. Voor die tijd wist en accepteerde de man dat, als hij zijn zaakje in een vrouw stak, daar mogelijk serieuze consequenties en verantwoordelijkheden aan verbonden waren. Met de pil waren die verantwoordelijkheden weggenomen en lagen plotsklaps bij de vrouw. Had de vrouw voorheen grote macht, omdat ze seks kon weigeren met het goede excuus dat daar baby's van kwamen, of kon toegeven op voorwaarde van een huwelijk, nu was deze macht opeens weggenomen, zo leek het (misverstand nummer 1, maar daarover later meer). Was seks immers niet alomtegenwoordig en overal verkrijgbaar?

Waren voorheen baby's een onontkoombare vanzelfsprekendheid, of je ze wilde of niet, nu is het aan de vrouwen om uit te leggen en te beargumenteren waarom er wel baby's zouden moeten komen, gedwongen als ze zijn tot `een ingewikkeld en langdurig (onderhandelings)project', aldus HP/De Tijd. De schrijfster geeft een voorbeeld van zo'n onderhandelingsgesprek: `Zij: ,,Liefje, ik wil een kind.'' Hij, terugdeinzend: ,,Daar overval je me mee, schat.'' Zij, twee maanden later: ,,Ik wil echt dolgraag moeder worden.'' Hij: ,,Daar moet ik over nadenken.'' Zij: ,,Maar de klok tikt.'' Hij: ,,Zet me niet zo onder druk.'' Zij ,,Maar ik zeg het gewoon.''' Enzovoorts.

Tot mislukken gedoemd, dat begrijpen we meteen. Het is een misverstand om te denken dat je kunt of moet onderhanden met zulke mannen, dat alles in een relatie open en eerlijk in harmonieuze samenspraak besloten kan worden. Wie een slappe zak treft, en toch zo nodig kinderen wil met zo'n individu, moet haar toevlucht nemen tot andere taktieken. Het was geen vergissing om te luisteren naar het `feministensprookje', het is een vergissing om te luisteren naar wat deze mannen zeggen. Het is sowieso een misverstand dat je letterlijk moet nemen wat mensen zeggen, maar dat terzijde.

In discussie gaan over de `relationele agenda', `voorwaarden', `akkoordjes' is tijdverspilling. En argumenten als `Is het niet de hoogste tijd om een nieuwe fase en de echte diepte in te gaan? Anders doen jullie niet alleen ons, maar ook jezelf tekort' zijn zinloos. De machteloosheid druipt ervanaf. En het ergste: het klinkt alsof de man toestemming moet geven voor het maken van een kindje! Maar, laat ik eens een boude stelling poneren, mannen geven die toestemming du moment dat ze hun zaakje in een vrouw steken. Alleen weten ze dat niet meer. Maar er is nog altijd geen anticonceptie die 100 procent veilig is. Condooms kunnen afglijden of scheuren, de pil kan wel eens niet werken. Of kan vergeten worden. Een slimme meid stelt haar slappe zak voor een voldongen feit!

Maar dat doen ze niet, want ze zijn bang dat die slappe zak dan bij ze wegloopt. En wat dan nog? Is dat niet te prefereren boven een relatie met diezelfde slappe zak, nog jaren van trekken en duwen waarna je er uiteindelijk zelf vandoorgaat? Ben je sowieso niet beter af zonder? En je houdt er dat felbegeerde kind aan over! Even terzijde: nou is mijn kennissenkring ongetwijfeld ook op dit punt niet representatief, maar ik ken slechts voorheen-onwillige mannen die nu de gelukkige en trotse modelvaders zijn van één, twee, drie of vier kinderen. Het is tijd dat vrouwen zich weer realiseren dat ze niets hebben ingeleverd van hun seksuele macht. En het is tijd dat mannen zich realiseren dat ze, als ze seks willen, het risico lopen dat daar baby's van kunnen komen.