Stuurbaard Bakkebaard

Van de ooit geplande samenwerking met Johnny Dowd is op Whistle Dixie nog niets te horen, maar toch waart de geest van diens vuilnisbakkenblues door de muziek van dit Brabantse trio. Net als Tom Waits op zijn ontoegankelijkst en dEUS op zijn dwarsigst. Maar Stuurbaard Bakkebaard gaat op deze derde cd gelukkig steeds meer als zichzelf klinken. De muzikale identiteit is druk aan het evolueren van een straatorkestje dat per ongeluk tegen een recorder botste naar een groep die de sfeer van de kleurrijke, en op zijn tijd fel rockende optredens mooi weet te vangen. Daarbij worden de mogelijkheden van de studio nog aardig uitgebuit ook. Zo wordt de boel met ferme hand ingekleurd door verschillende gradaties van vervorming los te laten op de liedjes, die zich volgens hun eigen hinkstapsprong-logica lijken te ontwikkelen. Daardoor liggen de melodieën zo gemakkelijk nog niet in het gehoor, maar dat wordt bij frequente beluistering vanzelf rechtgetrokken. Opmerkelijk is de afsluitende, hoogst surrealistisch klinkende cover van de Twarres-hit Wêr bisto, vooral leuk voor wie het Fries wèl beheerst.

Stuurbaard Bakkebaard: Whistle Dixie (Munich Records)