Schilderen met de computer

Bij galerie Cokkie Snoei in Rotterdam exposeren twee jonge kunstenaars die in hetzelfde genre werken: ze maken collages, waarbij ze hun eigen foto's en tekeningen combineren met beelden uit tijdschriften en kranten en van het internet. Nu zijn heel veel mensen hier tegenwoordig handig in, dankzij almaar snellere computers en camera's. Maar om van die beelden kunst te maken moet je over meer dan technische vaardigheden beschikken, zo blijkt ook uit deze tentoonstelling zonneklaar.

De Nederlandse Donya Saed (1976) legt op drie grote prints in de voorkamer van de galerie een duidelijke voorkeur voor bepaalde beelden aan de dag: ze houdt van sexy, bijna blote vrouwen, die ze beplakt met goudpoeder, sterretjes, stoere stickers van panters en paarden. Ze zet ze naam- en gezichtsloos in een donkere omgeving vol slingerende strepen, stukjes tape, schimmen van een balustrade, een motor, de cover van mannenblad Hustler. Er staan woorden bij: ,,Manuela'', ,,riders''. De werken horen bij elkaar, maar daarmee is alles ook wel gezegd; het blijven collages in letterlijke zin, samenraapsels van beelden waarvan niet duidelijk is wat een buitenstaander ermee moet.

De vlakheid van Saeds werk valt des te meer op als je het afzet tegen dat van de Berlijnse kunstenaar Markus Selg (1973), die de achterkamer van de galerie vult met drie grote canvas doeken en een beeldje. Met dat beeldje, een Hund van zo'n 20 centimeter hoog, zet Selg meteen de toon. Het beest is opgebouwd uit restjes plastic, en heeft allerlei kenmerken die eigenlijk niet kunnen: een platte mensentaille, een soort kraag onder zijn snuit, soulpijpen om zijn poten. Toch is hij overduidelijk een hond. Trouw bedelend staat hij rechtop, met zijn voorpoten op een tafelrand of een bevriende mensendij.

Ook op de canvas doeken, die net als bij Saed blijken te zijn bedrukt met computerbeelden maar die glanzen alsof ze net beschilderd zijn, ontstijgt Selg met gemak zijn materiaal. Met diep rood, blauw en groen trekt hij je hier een wereld in die doet denken aan Indiana Jones, Star Wars en Michael Endes Neverending Story. Rotsen, beboste bergen, de schim van een stadsrand of een tempel en machtige hemeldekken zijn het decor voor een groet met geheven arm van een buitenaards wezen (Begrüssung, 2005), of voor een ontmoeting tussen nog zo'n wezen en twee mensenkinderen met mollige armpjes (Crossing Jordan, 2004). Niets bij Selg is helemaal herkenbaar, behalve kleuren en een sfeer; je fantasie slaat er op een aangename manier van op hol. In dit buitenaardse is het spannend en veilig tegelijk.

En wat blijkt? De warme kleuren, de kinderarmpjes en zelfs het hoofd van zijn weinig op een papegaai lijkende Papageii (2005) vond Selg gewoon in de galerie zelf. Hij fotografeerde er het plafond en de ramen en nam die beelden mee naar zijn studio. Zo makkelijk is het dus. Voor sommigen.

Donya Saed en Markus Selg, t/m 22/5 in galerie Cokkie Snoei, Mauritsweg 55, Rotterdam. Open do-zo 13-18u. Inl. 010-4129274 of www.cokkiesnoei.com.