`Eindelijk de baan die we wilden'

De Kaiser Chiefs, pas nog op London Calling, komen tijdens een Europese tournee ook naar Pinkpop. ,,Met werkschoenen, om de enkels te beschermen.''

Afgemeten aan de reacties van het publiek bij hun eerste Nederlandse optreden, twee weken geleden op het London Calling-festival in Amsterdam, zijn de Kaiser Chiefs een bij iedere Nederlander vertrouwde naam. Zo uitgelaten was het publiek bij de Britse band, en zo attent werden alle teksten meegezongen. Toch zal het publiek maandag op Pinkpop wat onwenniger tegen de groep aankijken. Want in Amsterdam was de zaal voor minstens de helft gevuld met Britten. In hun vaderland zijn Kaiser Chiefs een sensatie.

In Nederland is de debuut-cd Employment sinds een paar weken uit. Inmiddels kennen we de parmantige liedjes als I Predict A Riot en Born To Be A Dancer, waarin stompzinnigheid handig wordt vermengd met virtuosteit: het consequent volgehouden na-na-na-na-na en de opgewonden gitaarriffjes, met extra stootkracht dankzij kekke orgelriedels en een rijkdom aan verstopte melodietjes.

Zelfs op de dag van hun Amsterdamse debuut moesten de Kaiser Chiefs eerst nog in eigen land aantreden. In Londen was een 24-uur durende reeks optredens georganiseerd waar de Kaiser Chiefs rond één uur speelden. Daarna vlogen de vijf muzikanten per privé-vliegtuig naar Amsterdam, waar om twaalf uur 's nachts hun concert begon. Eerst zitten zanger Rick Wilson en drummer Nick Hodgson nog even in de lobby van hun hotel. En dan blijkt dat deze band heel wat georganiseerder en tactischer is dan Engelse bands doorgaans zijn. Kaiser Chiefs hebben niet de maniakale blik die de meeste Britten in hun ogen krijgen zodra ze Amsterdam binnenkomen. Dat ze 's middags al hebben opgetreden en straks doorreizen naar Hamburg voor een Europese tournee als vervolgt van een Engelse tournee, wordt opgesomd als wapenfeiten.

Het is de Kaiser Chiefs na acht jaar gelukt om de aandacht van het publiek te vangen en die willen ze vasthouden ook. Daarom heet de debuut-cd Employment. Ricky Wilson: ,,Voordat we door onze platenmaatschappij werden opgepikt, leefden we van rottige baantjes. Allevijf hadden we het druk met dingen die we eigenlijk niet wilden doen, en die ons afhielden van wat we echt wilden: in een band spelen. We hadden nauwelijks tijd om te oefenen. Totdat we deze plaat konden maken. Nu hebben we de baan die we wilden.''

Kaiser Chiefs (vernoemd naar een Zuid-Afrikaans voetbalteam) komt uit Leeds, een fabrieksstad in midden-Engeland. ,,Heel cultureel, compact en met veel goede muziek'', volgens Hodgson. Wilson: ,,Platenmaatschappijen weten ons nu eindelijk te vinden. Ze komen allemaal met de trein uit Londen om bands te zoeken.''

In Leeds ontmoetten Wilson en Hodgson elkaar. Ze speelden samen met Andrew White (gitaar), Simon Rix (basgitaar) en Peanut (piano) in een serie bands met namen als Parva, Tonic en Ex-Presidents, die steeds andere muziekstijlen uitprobeerden: van Radiohead tot Amerikaanse garage-rock. ,,Maar bij geen van die groepen voelde ik me zo vrij als bij deze laatste versie'', zegt Wilson. Hij doelt op zijn inmiddels beroemde podiumbravoure: een uur achter elkaar schiet Wilson als een flipperbal tussen de muzikanten heen en weer. Soms laat hij zich tussen het publiek vallen, in Paradiso zelfs terwijl er een vrouwelijke fan op zijn rug zat.

,,Ik ben nu heel moe'', zegt Wilson, ,,Maar ik weet zeker: als ik straks het podium opstap, golft er een dosis adrenaline door me heen waarmee ik weer een uur verder kan. Ik dans zoals ik het ook in mijn eigen kamer zou doen. Ik doe geen pasjes, ik spring gewoon als een idioot op en neer. Daardoor wist ik dat dit de goeie muziek voor ons is. Bij onze eerdere bands was ik me meer van mezelf bewust: wat zouden mensen van me denken? Vinden ze me wel cool? Nu vertrouw ik op de muziek.'' De Beatles-laarsjes die Wilson nu aanheeft moeten straks uit. ,,Ik heb mijn voet al een keer gebroken. Bij optredens draag ik hoge werkmansschoenen om mijn enkels te beschermen.''

Drummer Hodgson schrijft de meeste liedjes. Hij bedenkt de prozaische teksten over liefde (`Every day I love you less and less') en jaloezie (`Watching the boys on their motorbikes/ I want to be like those guys/ I want to wear my clothes tight'). ,,En als ik het niet meer weet, schrijf ik na-na-na, en dat klinkt nog goed ook.''

Net als Franz Ferdinand hadden de Kaiser Chiefs al snel succes in Amerika. Daardoor moesten ze de afgelopen maanden, tussen de Engelse optredens door, drie keer naar Amerika om daar het momentum gaande te houden. De maalstroom waar een beginnende band in terecht komt, ondergaat Wilson gelaten. Hij vertelt dat ze onlangs een clip opnamen, waarin ze allemaal een fluorescerend skeletten-kostuum droegen. ,,Ik was misselijk van uitputting en vond mezelf terug met mijn hoofd in de wc-pot, verkleed als een fluorescerend skelet. Ik dacht bij mezelf: dit betekent waarschijnlijk dat we het hebben gemaakt.''

Employment van Kaiser Chiefs is verschenen bij Polydor (9870842). De band treedt maandag op tijdens Pinkpop, en als voorprogramma van U2 op 13/7, AmsterdamArena.