Het beeld

De nijlgans (alopochen aegyptiacus) heeft een probleem in Nederlandse weidegebieden. Van deze oorspronkelijk Noord-Afrikaanse vogelsoort, officieel niet-inheems, zijn er te veel en bovendien is hij redelijk agressief, volgens het Rotterdamse gemeenteraadslid Michiel Smit (Nieuw Rechts). Ook andere buitenlandse ganzen blijven maar zitten waar ze zitten, zonder nog naar het zuiden te trekken. Het is hoog tijd actie te ondernemen en Smit stelt voor jagers toestemming te verlenen tot het neerschieten van de bontgekleurde gans.

De presentatoren van Editie NL (RTL4) hebben nog iets lacherigs bij de aankondiging van het item `Eigen gans eerst!', maar Smit, poserend op een landweg tussen de voorjaarsbloemen, lijkt bloedserieus: geen generaal pardon voor dieren zonder papieren.

Later op de avond vertelt een voormalig lid van een Sonderkommando in de voortreffelijke ZDF-documentaire Der Holocaust Opfer, Täter, Tat hoe eens door een mirakel een zuigeling de gaskamer overleefde. Bij het openen van de deuren lag de baby te krijsen bovenop een stapel van zo'n drieduizend lijken. De bewakers waarschuwden een officier, die ook dit probleem koelbloedig oploste door zijn wapen te pakken en de trekker over te halen.

Niemand herdenkt de Tweede Wereldoorlog beter dan de Duitsers. Avond aan avond kun je op de Duitse publieke zenders zorgvuldige programma's zien die het mechanisme van het kwaad ontrafelen. Deze week maakt op het eerste net het monumentale drieluik Speer und Er van Heinrich Breloer indruk door de effectieve vermenging van archiefmateriaal, interviews met de kinderen van de bouwmeester van het Derde Rijk en loepzuivere fictiescènes. Hitler vond troost bij Albert Speers kunstenaarsziel, die zich die vriendschap gaarne liet aanleunen. In Neurenberg praatte hij zich listig onder een doodvonnis uit.

Ook de rechtstreekse uitzending uit Berlijn van de onthulling van het Holocaust-Mahnmal voor de vermoorde joden van Europa deed me meer dan de plechtigheden in Margraten en Moskou. Misschien lag het aan de fascinerende muziek van Arvo Pärt, of aan het aangrijpende relaas van een jeugdig ogende Australische jodin, die als 11-jarige een nazi-pogrom in Polen overleefde. Het is een mooi monument, die necropolis van 2.711 betonnen zuilen, ook al noemt historicus Joachim Fest het `protserig' (RTL Nieuws). De Duitsers lijken het nog steeds niet goed te kunnen doen.

Toch zul je zelfs de rechts-radicale NPD (reportage in Netwerk) geen symboolpolitiek tegen vogelsoorten horen bepleiten. Dat is voorbehouden aan het land dat nu al internationaal bekend staat om het in elkaar slaan van homoseksuele toeristen én een vrouwelijke rabbijn die homohuwelijken sluit en joden als zodanig erkent, als ze maar één joodse grootouder hebben (Twee vandaag). Het is hetzelfde land dat militairen van de Duitse bezettingsmacht als buitengewoon vriendelijk ervoeren. Andere tijden onthulde gisteravond dat er nergens in Europa zo weinig sabotage plaatsvond en zo veel gewillige meisjes waren te vinden.