Gruwelijke gevolgen liefde mooi verbeeld

Zelfs als Titta di Girolamo buiten komt, is hij nog binnen. Hij leeft jarenlang in een Zwitsers hotel, waar hij elk gesprek uit de weg gaat, waar elke dag van elke week van ieder jaar zijn vaste regelmaat heeft, zijn wereld is niet groter dan de gang, de trap, de lift, de parkeergarage en zijn parelende BMW die altijd onder een stofkap staat te wachten tot hij instapt, wegscheurt en een paar honderd meter verderop zijn auto alweer in een garage zet om via de binnendoorgang in een luchtdichte kamer van de bank te belanden waar employés het geld uit zijn koffer gaan tellen. Alle lucht is uit het bestaan van Titta di Girolamo weggezogen. ,,Het enige frivole aan mij'', zegt hij zelf, ,,is mijn naam.''

Het strikt gereguleerde, zwijgende, verstikkende bestaan van deze man, met emotieloze precisie gespeeld door Toni Servillo, is wat ons de eerste helft van Le consequenze dell'amore bezighoudt en meer eigenlijk niet. De andere mensen die zijn wereld bevolken, zien we alleen via zijn kille blik. Hoewel, kil? Hij zal weliswaar nooit de vriendelijke groet van de serveerster Sofia begroeten, maar dat lijkt toch geen onverschilligheid te zijn.

De ijzigheid van Titta kan je fascineren, je kunt gegrepen raken door het verlangen diens geheim te kennen – want dat hij een geheim koestert wordt in een paar minuten duidelijk – maar het is moeilijk je in hem te verplaatsen. We zullen ons erbij neer moeten leggen dat we hem alleen kunnen bekijken en met hem de rest van de wereld. Uren brengt hij door bij het raam in de hotelbar, de blik naar buiten , ziend hoe een man tegen een lantaarnpaal opbotst, hoe de serveerster in de auto stapt bij een vriendje of niet. Soms luisteren we mee als hij telefoneert met zijn vrouw die hij jaren geleden heeft verlaten voor het bestaan in dit hotel en die vraagt: ,,Waarom bellen we als we toch niet praten?'' Soms kijken we over zijn schouder mee naar wat hij opschrijft: `Onderschat niet de consequenties van de liefde'.

Regisseur Paolo Sorrentino brengt voorzichtig kleine verstorende elementen in het bestaan van Titta. Er is een afgegleden aristocratisch echtpaar waarmee hij wekelijks kaart speelt. Zijn jolige broer komt hem ineens opzoeken. En Titta gaat op een dag niet in zijn stoel aan het raam zitten, maar op een kruk aan de bar bij Sofia. ,,Dit is misschien wel het gevaarlijkste wat ik ooit heb gedaan'', zegt hij. En hij heeft gelijk. Wat hij voor Sofia (Olivia Magnani, kleindochter van de grote Anna) voelt, brengt hem tot daden waarvan hij de consequenties niet kan overzien.

Het bijzondere en het moeilijke van Le consequenze dell'amore is dat de film vanaf dat moment vrijwel compleet van karakter verandert, en Titta trouwens ook. Nu verlaten we de wereld van de koperen leuningen, liftknopjes, trappenhuizen, gangen en hotelkamers die Sorrentino met enorm gevoel voor esthetiek in beeld heeft gebracht en komen we in een veel dreigender wereld terecht. Het is zonde om hier te verraden wat er dan precies gebeurt, omdat het geheim van Titta zoveel van de spanning in het eerste uur genereert. Laat het volstaan te zeggen dat de ontknoping van dat geheim, de consequenties van de liefde, angstaanjagend en gruwelijk zijn en dat Sorrentino al deze scènes even meesterlijk neerzet. Dat moet toch genoeg zijn om nieuwsgierig te worden naar deze film.

Le consequenze dell'amore. Regie: Paolo Sorrentino. Met: Toni Servillo, Olivia Magnani, Enzo Vitagliano, Gilberto Idonea, Gaetano Bruno, Raffaele Pisu. In: 12 bioscopen.