Dermot Mulroney

Dermot Mulroney is eindelijk op het eerste plan gekomen. In The Wedding Date laat hij zich inhuren als een gigolo.

Vandaag in de sterrenrubriek een ster van de derde categorie. Dat is jammer, maar het is niet anders. Sean Penn is al eens aan bod geweest en Richard Nixon is dan wel in een heleboel films verschenen, maar dat is toch echt een president en geen filmster. (Beiden zijn vanaf deze week te zien in The Assassination of Richard Nixon.)

Dus kijken we naar Dermot Mulroney, 41 jaar oud, zo'n 35 films achter zijn naam en een gezicht waarvan je zegt `die ken ik toch' als je hem op een SBS-avond voorbij ziet komen. Zit-ie niet in Friends? Nee. Had-ie een rolletje in Sex and the City? Echt niet.

Laten we er niet neerbuigend over doen; Dermot Mulroney, geboren in Virginia, heeft een rijkere carrière dan het gros van zijn collega's. Op de titelrol kwam hij tot voor kort weliswaar nooit op de eerste of de tweede plaats, maar op zijn mooist op de derde. Hij was nooit de hoofdpersoon, hooguit de vriend van de hoofdpersoon. Hij was de toffe vriend van Julia Roberts die toch niet met haar wilde trouwen in My Best Friend's Wedding (P.J. Hogan, 1997). Hij was de sensuele vriend van Holly Hunter de politie-inspecteur in Copycat (Jon Amiel, 1995). Hij was de dreiging in vriendengedaante van het centrale echtpaar (Kylie MacLachlan en Elisabeth Shue) in The Trigger Effect (David Koepp, 1996). Het is net alsof Mulroneys filmleven in essentie bestaat uit een vriendenstatus.

In The Wedding Date (Clare Kilner) die deze week in Nederland uitkomt, is hij eindelijk tot de top van de titelrol verheven. Hij speelt er de drie-sterren hunk Nick Mercer, gigolo van beroep en al even goed onderhouden als het oervoorbeeld Richard Gere was in American Gigolo. Deze keer wordt hij gehuurd door een meisje (Debra Messing) dat alleen even met hem wil geuren op het huwelijksfeest van een vriendin, maar natuurlijk verliefd wordt als ze hem in zijn volle naaktheid ziet douchen. Het is een acceptabele hoofdrol in een minder dan middelmatige film.

Maar de ware reden dat Dermot Mulroney in deze rubriek is opgenomen, is dat hij in 1995 de macho-cameraman Wolf speelde in de meesterlijke Living in Oblivion (Tom DiCillo). In deze komedie probeert een regisseur een scène van een art-film op te nemen maar alles gaat mis. Acteurs en technici verprutsen de opnamen en de regisseur wordt wanhopig verliefd op zijn hoofdrolspeelster (Catherine Keener, in het dagelijks leven mevrouw Dermot Mulroney).

De camerman Wolf draagt een leren vest, een baret en een ooglap en dat geeft hem in eigen ogen het gezag om werkelijk elke beslissing van regisseur Steve Buscemi in twijfel te trekken. Het knappe, zowel van het scenario als van Mulroney's spel, is dat de cameraman volkomen overtuigend knakt als hij a) bedorven koffiemelk drinkt en b) zijn vriendin het op de set uitmaakt.

Het is jammer dat hij zijn komische talent nooit meer in zo'n goede film tentoon heeft kunnen spreiden.