Wij, artsen, kunnen veel mensen niet beter maken

Uit het artikel `Hervorming van WAO onterecht' (NRC Handelsblad, 3 mei) kunnen wij, artsen, begrijpen dat wij niet in staat zijn 25.000 patiënten per jaar beter te maken. Daarboven kunnen wij 200.000 arbeidsongeschikten die de komende vijf jaar de leeftijd van 65 jaar bereiken, ook al niet genezen. Wij, artsen, kunnen nieren, levers, harten transplanteren, maar duizenden patiënten met rugpijn of psychische klachten of ander leed kunnen wij niet beter aan het werk krijgen.

Uit de woorden van Wijers, de oud-voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Verzekeringsgeneeskunde, de beroepsvereniging voor WAO-keuringsartsen, maak ik op dat wij, artsen, per jaar 25.000 zieke werknemers uit economische motieven met pijn of andere klachten aan het werk sturen. Geen wonder dat er dokters zijn die Tweede-Kamerleden om hulp vragen. `Keuringsarts luidt massaal de noodklok' luidt de kop in NRC Handelsblad van 3 mei j.l.

Wij vragen ons af of wij over onze professionele grenzen heen gaan.

Er schijnen zelfs artsen te zijn die Kamerleden anoniem benaderen. Waarom? De kliklijn is ook anoniem. Klik je, pleeg je verraad, als je de eed van Hippocrates, waarin je als dokter belooft patiënten geen schade te berokkenen, opvolgt? Wij moeten mensen met klachten niet aan het werk laten gaan, maar hen eerst beter maken, bijvoorbeeld met actieve rug- en buikspierversterkende oefeningen, of met normalisering van het gewicht, of met gefaseerde therapeutische werkhervatting om de psychische problemen werkend weg te werken.

Dat moeten wij doen, ook als wij daarmee tegen de economische belangen van onze werkgevers ingaan. Wij, artsen, weten dat je mensen met pijn kunt beschadigen (zowel geestelijk als lichamelijk) als wij ze toch met hun ziekte aan het werk sturen.

De zorg faalt bij élke patiënt die wij, artsen, met pijn of ander ongemak uit economische motieven aan het werk moeten sturen. Waarom luistert de Tweede Kamer niet naar de noodklok van de keuringsarts? Waarom vraagt de volksvertegenwoordiging niet aan de KNMG, aan de Landelijke Huisartsen Vereniging, aan de Orde van Medisch Specialisten hoe het mogelijk is dat wij, artsen, deze ongelukkige patiënten in deze tijd van onbegrensde medische mogelijkheden niet beter kunnen maken?