`Ik wist het meteen. Ik voetbal nooit meer.'

Over enkele weken dient de arbitragezaak van voormalig voetballer Niels Kokmeijer tegen Sparta-speler Rahid Bouaouzan. Gesprek met de spits die door een schop nooit meer zal scoren.

De zon schijnt, kinderen krijgen zonder al te lang te moeten zeuren een ijsje, of, toe maar, dan toch dat te dure Chelsea-shirt van Robben: de kermis is in het dorp, het is feest in Wijk aan Zee.

De 27-jarige Niels Kokmeijer heeft wel iets anders aan zijn hoofd. Hij heeft net, zoals iedere ochtend de afgelopen weken, de voormiddag doorgebracht in Heliomare, het revalidatiecentrum vlakbij zijn woonplaats Uitgeest aan de kust in Noord-Holland. Fitness, fysiotherapie, aquajoggen, spierversterkende oefeningen om het dun geworden rechterbeen, het gevolg van bijna twee maanden ziekenhuis, weer wat massa te geven. En mountainbiken in zijn geliefde duinen. ,,Dat is wel heel lekker dat ik dat weer kan.''

Moutainbiken kan alweer, maar bijna vijf maanden na de fatale klap die een einde maakte aan zijn voetballoopbaan, is het niet eens zeker of Niels Kokmeijer ooit nog normaal zal kunnen lopen. Een geklemde zenuw verhindert dat hij zijn voet opwaarts kan bewegen. ,,Het verbetert gewoon niet. Dat is wel zorgwekkend. De artsen kunnen er niets over zeggen. Als het zo blijft, heb ik wat je noemt een klapvoet. Om te stappen, moet je dan je been wat hoger tillen, anders struikel je voortdurend.''

Het ging net opnieuw opwaarts met zijn carrière. Twee jaar had hij hard gewerkt om terug te komen na een kuitbeenbreuk die hij opliep bij FC Volendam, net toen hij een contract had getekend bij Heerenveen. Daardoor kwam hij bij de Friezen niet aan spelen toe. Via Haarlem ging het naar Go Ahead Eagles. In zijn eerste seizoen in Deventer vond hij langzaam maar zeker zijn oude vorm terug. Beste wedstrijd: 17 december, net voor de winterstop, tegen Sparta. Twee keer gescoord, een lekkere acht in voetbalblad VI als cadeau. Zijn twee treffers zouden een puntendeling opleveren. Maar in de 85ste minuut kwam die vliegende tackle van Bouaouzan. En toen was alles voorbij.

,,Ik wist het meteen. Een minuut nadat ik die schop had gekregen, nog liggend op het veld, heb ik gezegd `ik voetbal nooit meer.' Ik voelde mijn botten gewoon uit elkaar schuiven, mijn kuitbeen en scheenbeen zijn helemaal doormidden geschopt. Ik voelde immens veel pijn, raakte daarvan ook half in shock, maar ik weet wel nog precies wat er is gebeurd. In het ziekenhuis hebben ze nog een stukje bot moeten weghalen omdat dat helemaal was verbrijzeld.'' Dat hij twee keer op een kantelmoment in zijn carrière zijn been breekt, vind Kokmeijer ook frappant, maar hij wil er niet te veel over nadenken. ,,Het maakt het gewoon extra zuur.''

Even flakkerde de hoop nog op, dat het misschien toch nog zou lukken om terug te komen. Maar die hoop werd al snel de kop ingedrukt. ,,Ik heb het ondertussen geaccepteerd. Het is nu eenmaal zo en ik kan er niets aan veranderen. Daar heb ik me bij neergelegd en dat scheelt een stuk in de verwerking. Ik heb ook heel veel steun gehad. Van m'n vriendin en m'n ouders in de eerste plaats, van mijn ploegmaats en de supporters, maar ook van duizenden onbekenden die me belden, brieven en kaartjes stuurden. Daar zaten verhalen tussen die erg veel indruk hebben gemaakt. Mijn moeder houdt alles bij in een plakboek.''

Zijn 27ste verjaardag, kerst, oud en nieuw, hij `vierde' het allemaal in het Erasmus Ziekenhuis. ,,Met mijn verjaardag heb ik een taartje gegeten, en ik mocht mijn maaltijd zelf samenstellen. En met oud en nieuw mocht mijn vriendin blijven slapen, hebben we één glaasje champagne gedronken. De mensen deden heel hard hun best. Maar die dagen in het ziekenhuis doorbrengen blijft natuurlijk waardeloos.''

Aanvankelijk zou de arbitragecommissie van de KNVB vandaag bijeen komen om te bepalen of Sparta en/of Rahid Bouaouzan aansprakelijk kan worden gesteld, maar vanwege het overlijden van het hoofd opleidingen van de Rotterdamse club is de zaak tot nader order uitgesteld. Waarschijnlijk zal de arbitragezaak over enkele weken plaatshebben. ,,Ik doe dit omdat dit soort overtredingen nooit meer zouden mogen gebeuren, dit hoort niet thuis op een voetbalveld, hier is echt een grens overschreden. In mijn ogen spreken de beelden voor zich.''

,,Ik doe het natuurlijk ook voor mezelf. Ik kan nooit meer voetballen, dat zal ik heel erg gaan missen, en ik zal ook geen geld meer kunnen verdienen met het voetbal, wat anders wel nog een paar jaren had gekund. Dat wil ik dus ook op hen verhalen, maar daarvoor moeten ze eerst aansprakelijk worden gesteld. Pas later wil ik denken over een schadebedrag.''

Want van de collectieve ongevallenverzekering moet hij niet veel verwachten. ,,Eigenlijk is het een beetje een schande hoe die verzekering in elkaar zit. Omdat slechts een deel van mijn been is geblesseerd, heb ik maar recht op enkele duizenden euro, niet op het maximum van 71.000 euro. Dat vind ik eerlijk gezegd een beetje vreemd.''

Het gaat hem er niet om Bouaouzan zwaar te straffen. ,,Hij is twee keer langs geweest in het ziekenhuis, we hebben elkaar kort gesproken. Ik heb gezegd dat ik hem wel kon vergeven, maar niet wat hij heeft gedaan. Daar zit voor mij wel een verschil in. Ook de directeur van Sparta, Peter Bonthuis, is bijna dagelijks langs geweest. Dat vond ik wel heel netjes.'' Dat het Openbaar Ministerie van Rotterdam een strafzaak tegen Bouaouzan is begonnen, juicht hij wel toe. ,,Van die straf word ik niet beter. Maar ik vind het wel goed dat er iets aan wordt gedaan, omdat het zo'n onbezonnen daad was.''

Ook tegenover Sparta koestert hij geen wraak, ook niet als ze straks de promotie naar eredivisie afdwingen. ,,Ik vind dat Sparta een hele sterke ploeg heeft en dat het sterkste team kampioen moet worden. Mijn geval staat daar helemaal buiten.''

Over hoe het verder moet, heeft hij nog niet zoveel nagedacht. Kokmeijer heeft een vwo-opleiding, zijn hbo-studie sporteconomie en communicatie brak hij na een jaartje af om op zijn negentiende profvoetballer te worden. ,,Misschien ga ik opnieuw studeren. Fysiotherapie spreekt me ook wel aan. Daar ben ik nu natuurlijk veel mee in contact gekomen.'' Maar voorlopig vult hij zijn dagen met de revalidatie, en helpt hij zijn vriendin in het strandpaviljoen dat ze uitbaat in Wijk aan Zee. ,,Het is hier mooi, dicht bij het strand. Ik help haar om wat dingetjes te organiseren, dat vind ik ook heel leuk.''

Naar voetbal kijken kan hij al opnieuw zonder al te veel pijn en verdriet. Genieten van PSV op tv. Zo vaak als het kan, trekt hij naar Deventer om Go Ahead aan het werk te zien. ,,Een paar weken geleden heb ik er afscheid kunnen nemen van het publiek. Hadden ze een groot spandoek voor me gemaakt en zo. Dat was wel heel emotioneel, toen heb ik toch even een traantje moeten wegpinken. Maar naar mijn eigen ploeggenoten kijken, blijft toch wel moeilijk. Het is gewoon heel confronterend.''