Aimee Mann

Het beste wat een artiest kan doen als zijn carrière in het slop zit, is Joe Henry bellen. Deze singer/songwriter/producer hielp Solomon Burke aan een grandioze comeback, en heeft nu de parel opgegraven die al jaren in Aimee Mann verstopt zat. De Amerikaanse Mann geldt sinds de jaren tachtig (als zangeres van Til Tuesday) als veelbelovend, maar haar puntige teksten en country-achtige dictie waren steeds verpakt in te gladde muziek.

Tot Joe Henry. In een paar dagen, praktisch zonder overdubs, werden 12 liedjes opgenomen voor haar vijfde solo-cd, The Forgotten Arm. Ze hebben precies de juiste tijdloze sfeer om Manns heldere, soms kwijnende zang te begeleiden. Manns portretten van dolende zielen zijn barmhartig, haar melodieën zijn subtiel, haar toonzetting is vaak mineur. De liedjes krijgen vleugels door de soepele zang, en nu ook door de soulvolle begeleiding van orgels, knarsende gitaar en rustige drums. Geen instrument dringt zich op de voorgrond, afgezien van enkele snaterende trompetten. Dat Aimee Mann hier een concept-cd maakte over de belevenissen van twee outlaws in de Zuidelijke Amerikaanse staten, begin jaren zeventig, maakt The Forgotten Arm tot een hoogtepunt.

Aimee Mann: The Forgotten Arm (V2)