Conte Negroni

Sinds Berlusconi heeft gemeld dat iemand die na elf uur in de ochtend een cappuccino drinkt homoseksueel is, is het, voor mannen neem ik aan, oppassen geblazen in Italië. Omdat het onder Nederlandse culi-journalisten van allerlei kranten sinds enige tijd bon ton is om partners, vaders, moeders, kinderen, ooms, tantes, broers en zusters, neven en nichten in receptstukken op te voeren, vandaag een emo-anekdote uit eigen doos.

Mijn Italiaanse vriend Maurizio stelde voor om in zijn huis in Colonnato door kaarslicht beschenen spek en worst te gaan eten. Onderweg naar deze lunch stopte hij voor een aperitief. Hij nam een volgens mij vierdubbele cocktail, geserveerd in een glas, formaat ijsemmertjes, een Negroni. Ik vroeg níet om een watjes-achtige Timido (een scheutje campari aangevuld met droge witte wijn) maar om een glas prosecco. Altijd lekker zo'n glaasje prik midden op een zonnige dag. Ik moest van Maurizio natuurlijk wel een slokje van zijn Negroni proeven. Levensgevaarlijk lekker deze cocktail die de naam draagt van de uitvinder ervan: Conte Camillo Negroni. Negroni was een bereisd Florentijnse edelman die in het begin van de vorige eeuw in Londen de smaak van gin had leren waarderen. Omdat hij een beetje uitgekeken was op de Americano, samengesteld uit vermout en campari, stelde de graaf barman Fosco Scarselli van het door aristrocaten bezochte Florentijnse caffè Casoni voor aan die wat saai geworden cocktail een scheut gin toe te voegen. Was meteen goed. Aan de Negroni die bestaat uit gelijke delen rode vermout, campari en gin worden enkele ijsblokjes en stukjes sinaasappel, soms ook citroen, met schil toegevoegd. Sommige liefhebbers van de Negroni geven de voorkeur aan een beetje meer gin. Dus een Negroni gemaakt van 1/4 rode vermout, 1/4 campari en 2/4 gin. Volgens mij behoort Maurizo tot deze categorie.

Morgen: taart in laagjes.