Losgeslagen Lucy raast door Kenia

De publieke opinie was snel gevormd. `Losgeslagen Lucy', knalde het van de voorpagina van het Keniase dagblad The Standard. ,,Niemand heeft ons land ooit zoveel schade aangebracht als Lucy, hoe kan ik nog trots zijn op Kenia'', citeerde het andere dagblad, de Daily Nation, in een reeks straatinterviews een walgende burger.

Lucy Kibaki, echtgenote van de 73-jarige president Mwai Kibaki, heeft Kenia deze week in grote beroering gebracht. Is zij een sterke vrouw die het opneemt tegen mannelijk chauvinisme en voor de onderdrukten? Of is ze een woedende dorpsgek die met haar acties het ambt van haar man bevlekt en thuis moet worden opgesloten? De meningen zijn niet verdeeld. De president moet haar disciplineren, als hij zijn echtgenote niet onder controle heeft hoe kan hij dan de natie leiden, vraagt iedereen zich af.

De tragikomedie nam vorige week vrijdag haar aanvang. De presidentsvrouw kon om één uur 's nachts haar woede niet meer beheersen over het kabaal bij de buren en stormde het nabijgelegen erf op van de directeur van de Wereldbank, Makhar Diop. Diop, die het huis van de Kibaki's huurde, gaf een afscheidsfeestje en zat in trance te musiceren met de Keniaanse musicus Eric Wanaina. Onverstoord speelde hij door. Tot drie keer toe die avond probeerde Lucy tevergeefs de stekker uit het stopcontact te trekken.

,,Dit is gedrag een First Lady onwaardig'', reageerde de Standard. De krant vermeldde, ten onrechte, dat ze in haar pyjama bij het hoofd van de Wereldbank was binnengestapt en vervolgens in haar nachtjapon naar het politiebureau was getogen om Diop te laten arresteren. Lucy heeft zich altijd als een zelfverzekerde vrouw gedragen en ze piekerde er niet over om het krantenverslag van de nachtelijke ruzie over zich heen te laten gaan.

Maandagavond kwam de voorlopige finale van de soapopera. Journalisten van de Nation zaten bijna aan hun deadline toen Lucy in razernij de redactiezaal binnenstormde, begeleid door zes lijfwachten en het hoofd van de politie in Nairobi. ,,Ik ben hier om het op te nemen voor de zwijgende meerderheid, jullie schrijven leugens en onderdrukken me'', vaarde ze uit naar de verbouwereerde journalisten, ,,stop het mannelijke chauvinisme!'' Ze gebood haar lijfwachten alle deuren af te sluiten, ze rukte mobiele telefoons uit handen van de journalisten die driftig op zoek waren naar hun hoofdredacteur, ze sloeg een televisiecamera op de grond en mepte de cameraman.

De journalisten wisten van de weeromstuit niet wat te doen, immers, een First Lady kun je niet terugslaan. Het in verlegenheid gebrachte hoofd van de politie staarde naar het plafond toen Lucy opdracht gaf de journalisten te arresteren. ,,Nu zal ik jullie eens lastig goed vallen, ik ga hier niet weg'', tierde de in spijkerbroek geklede Lucy. Tot na middernacht bezette ze de burelen.

Na enkele uren zenuwachtig om elkaar heen draaien, gaf de First Lady een persconferentie. Het was haar burgerplicht geweest Diop tot de orde te roepen, verklaarde ze, maar ze had dit niet gedaan in haar pyjama. ,,Jullie doen mij en mijn familie onrecht aan en jullie geven geen respect aan zijne excellentie de president'', leerde ze de journalisten de les, ,,hebben jullie dan geen goede opleiding genoten?'' De camera's draaiden en lieten de volgende dag een ziedende, soms bijna snikkende Lucy zien. De natie keek met gekromde tenen. De commentaren van politici, vrouwengroepen, mannengroepen, sociologen en columnisten waren eensluidend: een afgang. Een internationale vereniging van journalisten riep de presidentsvrouw op haar excuses aan te bieden.

Sindsdien is niets meer van Lucy vernomen. Volgens een bron bij de Nation is besloten niet meer over haar te schrijven: ,,Als je een doldwaze naakte vrouw op straat ziet hollen, kijk je toch ook de andere kant op.'' Een sympathiserende vrouwelijke publiciste schreef op de opiniepagina over Lucy: ,,De geest is fragiel.'' Kortom: Lucy is gek geworden.

Het verlossende woord moet van haar man komen. Kibaki staat toch al onder druk wegens zijn afwachtende manier van reageren: zijn ministers ruziën al maanden terwijl corruptie aan de staatskas vreet. Kibaki grijpt niet in. In een land jarenlang geregeerd door uitgesproken dictators wordt zo'n houding als zwak ervaren. De hoop op een nieuw begin na de overwinning van oppositieleider Kibaki twee jaar geleden is vrijwel vervlogen, de roep voor krachtig leiderschap wordt sterker. Laat Kibaki bij zijn vrouw beginnen.