Caroline Herring:

Op het Blue Highways Festival verdronk het optreden van Caroline Herring in de zee van artiesten met een veel grotere mond. Een nadeel was ook dat ze de verhalen kennelijk belangrijker vindt dan een pakkende melodie. Of ze is van mening dat de muziek niet aan de haal mag gaan met de inhoud van haar teksten. Daardoor moet je als luisteraar enige moeite investeren om haar muziek op waarde te kunnen schatten. Bovendien: meisje-met-gitaar, dat kennen we nu wel. Tot ze je al in de eerste twee regels op het verkeerde been zet: `a little girl', kwinkeleert ze – en reeds vrees je het ergste. Maar dan: `a lust, a life'. Geen dagdromen hier, maar iemand van vlees en bloed. Opgroeien, volwassen worden, relaties: Herrings liedjes zijn gecondenseerde literatuur. De muzikanten hier beperken zich tot begeleiden en doen dat onnadrukkelijk virtuoos. Daarmee doen ze alle recht aan deze muziek, de vooral die helft van het brein aanspreekt die doorgaans bij vrouwen een stuk beter ontwikkeld is dan bij mannen.

Twilight

(Me and My Records MMACD 1022)***