Permanent in de bubble

Onze correspondent vliegt dezer dagen mee in het gevolg van president Bush en houdt een dagboek bij.

Wanneer u dit leest zweeft president Bush ergens boven de oceaan, of is hij net geland in Riga, de hoofdstad van Letland. Dat is het eerste hoofdstuk in zijn Europese reis die hem zaterdag naar Nederland, zondag naar Rusland en maandag naar Georgië voert.

Tot het allerlaatste moment wist uw correspondent niet of hij meemocht met Air Force One – in het echte vliegtuig van de president mogen altijd maar een paar journalisten mee, leden van de Witte Huis-pool. Dat is een handjevol vaste Witte Huis-journalisten die bij toerbeurt namens Amerika en de wereld mogen gadeslaan wat de president doet. De rest van de ooggetuigen vliegt vooruit in een door het Witte Huis gechartered vliegtuig dat op tijd aankomt om de welkomstceremonies te kunnen verslaan.

In deze krant zal ik u de komende dagen proberen te beschrijven hoe de Amerikaanse pers verslag doet van zo'n reis. Zij verkeren permanent in de bubble, het veiligheidscordon dat de president beschermt. Of de reis nu gaat naar Afrika, Azië of naar Europa, hij noch zijn gevolg – dit keer 800 man naar verluidt – verlaat de bubble. Althans dat zegt de overlevering, want alles is geheim. Zelfs het moment van vertrek van Andrews Air Force Base, buiten Washington, staat nergens. Om over de terugkeer maar te zwijgen.

De president vliegt in vier dagen naar Letland, Nederland, Rusland en Georgië. Het doel van zijn reis is ,,de Tweede Wereldoorlog te herdenken én zijn freedom and democracy agenda bepleiten'', zoals zijn Nationale Veiligheidsadviseur Steve Hadley gisteren vertelde in het bekende, lage perszaaltje van het Witte Huis. Ik had hem willen vragen wat Nederland in dát rijtje deed, maar de vaste klanten gingen voor. Alle vragen gingen over Poetin.

Volgens de eerste berichten van de verspieders die namens de Witte Huis-pers vooruit zijn gevlogen, vereist vooral de Moskou-dag, informeel aangeduid als het hoogtepunt van de reis, enig geduld van de Witte Huis-pers. Zij mogen bij welgeteld nul evenementen aanwezig zijn. Maar zij moeten er wel smakelijk over berichten natuurlijk. Let op hun gezichtsuitdrukking als zij van het Rode Plein berichten over de parade die zij op hun hotel-televisie hebben gezien, als het meezit.

Zeker is dat Amerika royaal zal worden voorgelicht over het bezoek. Eigenlijk reist Amerika mee als de president zich verplaatst, naar welke plek ook op aarde. Niet alleen de dokter en de hele veiligheidswinkel zijn van de partij, zo nodig worden ook zijn auto en hometrainer meegevlogen. Ik hoop de komende dagen meer details voor u te bemachtigen.

De Witte Huis-pers leeft in een curieuze symbiose met de regering. Deze regering-Bush gaat er van uit dat de zogenaamde `main stream media' een anticonservatieve vooringenomenheid hebben. Tegelijk kan men niet zonder de media om het beleid en het leiderschap van de president aan de kiezers bekend te maken.

Even geprangd is het leven van de Witte Huis-correspondent. Het is een mooie promotie wanneer je `de president' mag doen als Amerikaans journalist. Maar je woont in een soort open inrichting: van 's morgens vroeg tot 's avonds laat ter beschikking van een apparaat dat je weinig vertelt anders dan `de boodschap van de dag'. Uren lanterfanten, en dan opeens voor het front van de natie de president een vraag mogen/moeten toeroepen.

En nog lastiger: wie aardig schrijft of bericht, krijgt vaker antwoord. Wie kritisch rapporteert, of als zodanig wordt gezien, krijgt weinig hoge ambtenaren aan de telefoon. Voor je hoofdredacteur wil je wel eens `scoren', maar wat is de prijs die je daarvoor betaalt? Ik hoop het te horen de komende dagen ,,with the boys on the bus''.

Voorlopig op naar de Baltische landen, waar Bush zaterdag luncht met de drie presidenten. Zondag zijn we in Limburg. De president ontbijt met de Nederlandse premier, wat gezien moet worden als een beloning en aanmoediging om goed te blijven meewerken aan de Amerikaanse wereldagenda. Die avond dineert Bush met zijn soulmate Poetin. Wordt vervolgd.

Bezoek Bush: pagina 2