Opera van drie minuten

Op nummer 26 van de Top 50 stond vorige week het liedje `Closest Thing To Heaven' van de Engelsmannen Tears For Fears.

Die Engelsmannen heten eigenlijk Curt Smith en Roland Orzabal, en ze zijn heel wat ouder dan de meeste zangers en zangeressen die tegenwoordig in de hitparade staan. Niet zo oud als Elvis (al bijna dertig jaar dood), maar toch wel ver in de veertig. Het duo is niet nieuw. Smith en Orzabal waren al beroemd in de jaren tachtig. Ze hadden toen veel hits. Maar ze kregen ruzie en gingen uit elkaar.

Sinds een paar jaar hebben ze de ruzie bijgelegd en maken ze weer muziek. En nu noemen ze hun single `Closest Thing To Heaven.' Dat betekent: ,,Dat wat het meest lijkt op de hemel'', dus dat is iets dat zo geweldig is dat je het `hemels' zou noemen.

En wat is dat? Zouden Smith en Orzabal het over muziek hebben? Is muziek maken het allerfijnst om te doen, op de hemel na? Je zou het hopen voor ze, en zo klinkt het liedje ook: alsof ze er geen genoeg van kregen. Het nummer was in grote lijnen af, maar Orzabal wilde daar nog een harp erbij, hier een trompet, hier een koor, daar een flügelhorn. Smith bedacht dat een heel orkest op de achtergrond ook mooi zou zijn. ,,Maar dan horen ze onze stemmen niet meer'', zei Orzabal, ,,Dan doen we nog een extra galm op de zang, lekker hard'', zei Smith. En zo gingen ze maar door tot er iets ontstond dat nog het meest lijkt op een opera van drie minuten.

Ook in de woorden van Closest Thing To Heaven wordt van alles over hoop gehaald. ,,28 days of rain/ Flash floods in February/ Back in our boats again'', begint het (28 dagen regen/ vloedgolf in februari/ we zijn terug in onze bootjes). Even later zingen ze: ,,De hele wereld zakt/ 10.000 mijl de dampkring in/ mijn lichaam schudt/ zijn we daar welkom? (All the world is sinking/ 10.000 miles into the atmosphere/ My body shakes/ Is there a welcome here?).

Ze hebben het over allerlei vervoersmiddelen: boot, ruimteschip, en een `beast of burden' (muilezel). Daarmee worden vloedgolf en dampkring getrotseerd. ,,Here we go boys and girls!'' (Daar gaan we, jongens en meisjes), roepen ze uit.

Het leven is een gevaarlijke reis, willen Smith en Orzabal ons maar zeggen.