Leven zonder krant (laatste dag)

Er was gisteravond zoveel op tv dat het maar goed was dat er geen kranten waren. En dan doel ik niet eens op Soldaat van Oranje en Schindler's List. Drie respectievelijk drieëneenhalf uur bij films op de commerciële zenders zit je een aanzienlijk deel van je tijd naar onderbrekingen te kijken. Heen en weer naar de videotheek is sneller. Maar een reconstructie van de laatste tien oorlogsdagen bij National Geographic, de slag om Berlijn bij Canvas, 60 jaar Bevrijdingsdag bij de NOS... En ook naast de oorlog bood de televisie alles wat een medium moet bieden.

Nieuws. Het Journaal had een eigen interview met president Bush dat integraal (d.w.z. de volle vijf minuten) werd uitgezonden. Je kunt natuurlijk laatdunkend constateren dat Bush niets zei, maar het blijft toch bijzonder om Wouter Kurpershoek bij hem te zien. Een krant zou het niet anders gepresenteerd hebben. Nieuws was er ook bij misdaadverslaggever Peter R. de Vries, al was de kinderporno op de computer van officier van justitie Tonino geen misdaad, erkende De Vries, maar misschien wel `laakbaar'. Het is bekend: de officier had zijn computer bij het grofvuil gezet, een taxichauffeur had deze bij de bekende verslaggever bezorgd en die had de gevoelige justitie-informatie de wereld in gebracht. En nu dus ook de privé-informatie. Aardiger dan de plaatjes waren de telefoongesprekken met hoofdofficier van justitie De Wit die probeerde `Peter' van uitzending af te houden. Zo gaat dat dus. Het kwam uiteindelijk tot een kort geding. De rechter besliste: wanneer het gevaar bestaat dat zo'n zaak in de doofpot verdwijnt, is het bij uitstek de taak van de pers het publiek over dit soort ernstige gedragingen te informeren.

Overzicht. Zembla liet zien dat het geven van achtergronden ook kan door de zaken gewoon op een rijtje te zetten. In dit geval: de kwestie rondom de serie `26.000 gezichten' over uitgeproduceerde asiezoekers die langer dan 5 jaar in Nederland zijn. Eerst een aantal van de filmpjes, bijvoorbeeld over een man uit Mauretanië die voetbaltraining geeft in Bloemendaal: hij heeft me leren voetballen, zeiden ze daar. Daarna de afkeurende reactie van minister Verdonk: klopt het verhaal van z'n meneer wel of laten de media zich gebruiken terwijl ze de feiten niet kennen? En ten slotte het initiatief om koningin Beatrix om een royaal gebaar te vragen: 200.000 handtekeningen opgehaald maar afgeschoten door premier Balkenende.

Ik had van de affaire gehoord maar wist er het fijne niet van. Na zo'n uitzending kan de kijker zich zijn eigen vragen stellen. Zoals: is minister Verdonk minister van integratie of van uittegratie? Of juist: een groot deel van het electoraat maakt zich toch zorgen over `te véél buitenlanders'?

Opinievorming. Het discussieprogramma Rondom Tien behandelde de vergelijking tussen de jaren voor de oorlog en nu. Een Auschwitz-overlevende: er wordt gefocust op het anders zijn van de groep; toen de joden nu de moslims. Een Duitse journalist: onzin, Nederland is een democratie en in nazi-Duitsland werd discriminatie van bovenaf opgelegd.

Afijn, te veel om op te noemen. Sterker, te veel om naar te kijken, want deze programma's waren op verschillende zenders en deels tegelijkertijd. Plus dat tussendoor nog moest worden gezapt naar AZ, dat uiteindelijk net als PSV won maar toch verloor omdat uitgescoorde goals dubbel tellen. (Iemand al geprotesteerd tegen deze Europese regel?)

Na zo'n avond denk je: bijblijven zonder krant kán. Maar het kost verschrikkelijk veel tijd. (Alleen De Vries duurde met onderbrekingen voor reclame al anderhalf uur.) En je weet niet wat je mist. In afwachting van vanmiddag dus vanmorgen De Volkskrant maar weer van de mat gehaald. Oók een exclusief interview met Bush, een praktisch verhaal over de levensloopregeling, scherpe stukjes over de Europese Grondwet, een hele boekenbijlage en in een half uur ben je er doorheen.