`Ik heb nu weer een frisse blik'

Curator Cis Bierinckx selecteerde negen voorstellingen voor het uit de as herrezen Theaterfestival. ,,Dit is mijn persoonlijke bloemlezing.''

,,Ik wil geen sprokkelaar zijn. Ik heb niet getracht een selectie `beste voorstellingen' bij elkaar te zetten,'' zegt de Vlaamse curator Cis Bierinckx (Lier, 1955) over het Theaterfestival. ,,Ik heb ook niet gekeken naar een juiste mix tussen toegankelijk en experimenteel, Vlaanderen en Nederland. Ik beschouw deze selectie als mijn persoonlijke bloemlezing korte verhalen, die achter elkaar gezet samen één verhaal gaan vormen.'' Bierinckx vervulde vele organiserende functies in de kunstwereld, aanvankelijk vooral in het theater (hij was productieleider van de Salzburger Festspiele), later in de film en de beeldende kunst (hij werkte bij het SMAK in Gent): ,,Omdat ik een tijdje uit het theater ben geweest kan ik mijn deskundigheid combineren met een frisse blik.''

Wat is het verhaal wat u met deze selectie wilt vertellen?

,,Het gaat over mensen van nu, over de grote vragen die ons allen bezighouden: hoe moeten we samenleven? Of het nu om een familie gaat, zoals in Kruistochten, of om het Israëlisch-Palestijnse conflict, zoals in Zeg het maar; de problemen zijn in wezen hetzelfde. Hoe gaan we om met de dood? Hoe gaan we om met herinnering? Het gaat vaak over het verlangen naar harmonie, over de gemankeerde mens die alleen komt te staan in deze door ambities voortgejaagde wereld. Voor mij is De kamer van Isabella van Jan Lauwers' Needcompany de voorstelling waarin al die thema's samenkomen.

,,Ik heb ook veel voorstellingen gekozen die vanuit boeken zijn ontstaan: zoals Bezonken rood van Jeroen Brouwers en Dragelijk van Houellebecq. Zeg het maar van Hans Aarsman, over een zelfmoordterrorist, en 4.48 Psychose van Sarah Kane, over zelfmoord, zijn in wezen ook prozateksten.''

Dat zijn vier monologen. Waarom heeft u er zoveel geselecteerd?

,,Ik raakte gefascineerd door de mens alleen op het podium, de mens in een kast van tijd en ruimte. In Bezonken rood en Zeg het maar zit de acteur gevangen in een soort installatie, waartoe hij zich moet verhouden. Ik heb speciale interesse in theater dat raakvlakken heeft met beeldende kunst, met installaties als decor, of performance-achtige voorstellingen als Forgeries van Meg Stuart.''

Uw selectie heeft een sterk Vlaamse signatuur; zes van de negen voorstellingen zijn Belgische producties.

,,Ik wilde aanvankelijk de pers uitnodigen in Baarle Nassau, in café 't Hoekske, waar de grens dwars over het biljart loopt. Om duidelijk te maken dat dit voor theater een onzinnige grens is. Zie maar: de Nederlandse voorstellingen Kruistochten en Bezonken rood hebben Belgische regisseurs. De Vlaamse voorstelling Zeg het maar is geschreven door een Nederlander, Hans Aarsman, met een Nederlandse acteur, Tom Jansen. Dragelijk is zelfs een Zwitsers/Vlaamse productie met een Nederlandse regisseur, Johan Simons en de Nederlands-Duitse actrice Yvon Jansen.''