Een uitgesproken guitig karretje

Sympathiek merk, dat Japanse Suzuki. Een producent zonder pretenties. Waar men niet hamert op een al of niet adellijke afkomst, roemrijke geschiedenis of een reeds lang verdampte racehistorie. Het zijn, zoals collega Honda, fanatieke motorbouwers. Die onder protest een koetswerk om hun geliefde aandrijflijn monteren omdat het anders simpelweg geen verkoopbare auto is. En die tegenzin is zichtbaar aan de buitenkant van elk model van Suzuki. Maar zoals we allen met schade en schande hebben ervaren: een fraaie buitenkant hoeft nog geen garantie te zijn voor bouwkwaliteit en betrouwbaarheid.

De diverse Suzukimodellen mogen er dan wel simpel en soms koddig uitzien, ze voortijdig kapot krijgen is een andere zaak. Neem de Alto, Suzuki's dreumes. Saai, saai en nog eens saai. Maar de techniek is zo sterk en doorontwikkeld, dat er nog talloze exemplaren van de allereerste serie, die uit 1984 dateert, over ons wegennet rondhuppelen. Dat komt hoogstwaarschijnlijk doordat ze gelijkmatig afsterven, in plaats van onderdeel voor onderdeel. Diezelfde Alto wordt door de lezers van de Consumentengids steevast als voordeligste auto gekozen.

Suzuki deed 21 jaar geleden een poging om ook een deel van de lucratieve compactklassekoek te bemachtigen. Onder de typeaanduiding SA310 werd een vierzitsmodel uitgebracht dat was voorzien van een zeer zuinig driecilinder motortje. Twee jaar later werd de naam wereldwijd gewijzigd in Swift, de Nederlandse eigenaren kregen van de importeur een zelf aan te brengen sticker toegestuurd met daarop de nieuwe typeaanduiding.

De productie van de immens saaie maar goed verkopende Swift werd twee jaar geleden eindelijk gestaakt, waarschijnlijk omdat er steeds meer snurkende productiemedewerkers tussen de productielijnen werden aangetroffen. Waarna men de ontwerpafdeling opdracht gaf om in het vervolg het tekenpotlood wat frivoler te hanteren. Deze strategie kreeg de weinig originele benaming Way of Live mee. Het eerste resultaat staat sinds een week in de showroom; de totaal vernieuwde en in het (nog) goedkope Hongarije geproduceerde Swift.

In eerste instantie denkt men van doen te hebben met een liefdesbaby van BMW's Mini en de Renault Mégane, maar daarmee wordt het ontwerp schromelijk te kort gedaan. Het is een uitgesproken guitig karretje, dat bij veel weggebruikers instant verliefde reacties oproept. Mede door de fraaie kleur rood die in dikke lagen op de testauto is aangebracht. Er zijn twee varianten rood verkrijgbaar, het juiste typenummer luidt Bright Red 5. Die uitbundige laklaag staat de Swift het beste, in het obligate grijs en zwart verliest hij een groot deel van zijn charme.

Eromheen lopend valt aan het ontwerp geen fout te ontdekken, of het zou de ielige uitlaat met de diameter van een cv-verwarmingspijp moeten zijn. Een paar centimeter forser en ovaal uitgevoerd graag, dat zal de achterkant zeker goed doen.

In het interieur is er gelukkig weinig veranderd, dit is zoals een kleine Japanse auto er dient uit te zien: grote vlakken diepzwart plastic met een minimale oppervlaktestructuur en niet al te fors uitgevallen meubilair dat overtrokken is met een lustdodende maar niet kapot te krijgen stof. Afwerkingfetisjisten zullen van de kwaliteit van het een en ander niet aan hun gerief komen, maar het geheel is met een sopje en de immer paraat hangende kruimeldief gemakkelijk schoon te houden.

Doordat spoorbreedte èn hoogte met tien centimeter zijn toegenomen is de binnenruimte voor een zo kleine auto werkelijk riant te noemen. Achterin is er ditmaal meer dan voldoende plaats voor twee inzittenden en door het verhoogde dak zal zelfs de meest verwende kerkleider in vol ornaat gestoken zijn mijter of tulband niet hoeven af te zetten.

De testauto is voorzien van een viertrapsautomaat en degenen die overwegen zoiets aan te schaffen kan ik maar één raad geven: doe het niet! Het eigengereide ding schakelt op de verkeerde momenten, vertikt dat domweg of sart de bestuurder door veel te laat een versnelling hoger of lager te kiezen. En maakt daarbij de auto naar verhouding veel te dorstig.

Verstandiger is het om handmatig te schakelen, het opvallend stille motortje houdt van toeren maken en met een beetje beleid kan daardoor heel wat zuiniger met brandstof worden omgesprongen. Van het oude model rijden er in ons land nog tachtigduizend rond. Mocht er over twintig jaar nog fossiele brandstof beschikbaar zijn, dan zal dat aantal dan door de nieuwe Swift worden gehaald.