Een frisse duik in het labyrint van het riool

Parkinson-patiënt en psycholoog Joe O'Loughlin kwam twee jaar geleden als de held van de voorbeeldige thriller De Verdenking de thrillerwereld binnengestrompeld. Een man met gebreken die door geen talent gecompenseerd leken te kunnen worden, maar zich niettemin dankzij zijn mensenkennis uit de penarie wist te redden.

Joe is terug in een vergelijkbaar sfeervol, en met aangename, hier daar pittig cynische humor gelardeerd boek, maar speelt daarin een bijrol. In Het Verlies heeft hij stuivertje gewisseld met de bijna pensioengerechtigde rechercheur Vincent Ruiz – een bijfiguur in het vorige boek – die net zo minder-valide is als Joe destijds. Wordt dit een reeks waarin de ik-vertellersrol estafettegewijs wordt doorgegeven?

De Australiër Robotham situeert zijn geschiedenissen in Londen, en toch ook weer niet. In het eerste boek vindt er een vlucht plaats het platteland op, in het tweede boek duiken we het labyrintische rioolstelsel van de stad in.

Het Verlies draait om de speurtocht naar een meisje Mickey dat jaren eerder is verdwenen, vermoedelijk vermoord. De vermeende, pedofiele, dader zit al drie jaar vast, maar toch hangt er nog een gigantisch bedrag aan losgeld boven de markt. Sterker nog, de aan acute amnesie lijdende Ruiz heeft nota bene als politieman dat losgeld in beheer, maar weet volstrekt niet meer hoe hij eraan komt of wat hij ermee moet.

Robothams toon en vertelstijl zijn betrekkelijk traditioneel, maar hij waagt zich graag op experimenteel ijs. Nu zijn verhaalelementen als zwaar gehavende helden op leeftijd en amnesie in thrillers niet nieuw, zelfs niet in combinatie, maar de manier waarop Robotham de ouwetjes Ruiz en Joe samen de (psycho)logica van alle eerdere stappen van Ruiz laat reconstrueren is wel erg solide uitgevoerd. Met een aantal uiterst vaardig gecamoufleerde twists in het verhaal weet Robotham bovendien het slot verrassend te maken.

Maar aan experimenteren zitten risico's. Op het moment dat Ruiz geschorst is als politieman, schakelt hij de clientèle van Joe in als bijzonder opsporingsteam. Zo'n aanzet tot een `cuckoo's nest' brengt hem op het randje van de parodie, en eigenlijk zelfs erover. Dat is logisch als je de grenzen opzoekt, maar ook riskant wil je je verhaal acceptabel houden, dramatisch, of zoals de ongelukkige vakterm luidt `geloofwaardig'.

Michael Robotham: Het verlies, vertaald door Ineke Lenting, Cargo, 384 blz. €19,90.