Desperate

Laura Bush vertelde deze week meesmuilend dat George (`Mr. Opwinding') altijd naar bed gaat, terwijl zij naar de tv-serie Desperate Housewives zit te kijken. Een sublieme waarneming waarbij het thema van de serie samenvalt met het kijkgedrag. Ook in Desperate Housewives is de vrouw immers degene die steeds tegen het onverschillige egoïsme van de man moet optornen.

Het is de man die onverstoorbaar zijn gang gaat, zowel in zijn (overspelige) liefdesleven als in zijn werk. Wat de vrouw rest is berusting of represailles, zoals bij Gabrielle, die met de tuinjongen een affaire begint wanneer haar man steeds meer opgaat in zijn werk.

Vorig jaar, toen ik in Amerika was, hoorde ik voor het eerst van Desperate Housewives. Ik zag de serie toen nog niet, maar las wel een interessant interview in The New York Times met de schrijver ervan, Marc Cherry, een 42-jarige vrijgezel. Cherry vertelde dat het script door alle tv-stations was afgewezen voordat ABC toehapte en er in korte tijd een doorslaand succes van maakte.

Cherry kreeg het idee toen hij in 2002 met zijn moeder het tv-nieuws volgde over het proces tegen Andrea Yates, een vrouw die haar vijf kinderen in een badkuip had verdronken. ,,Kun je je voorstellen dat een moeder zó `desperate' kan zijn?'' vroeg Cherry zijn moeder. Dat kon ze wel degelijk. Ze vertelde hem dat ook zij perioden van grote wanhoop had gekend toen ze voor haar drie kleine kinderen moest zorgen, terwijl haar man ergens ver weg studeerde. Cherry: ,,Ik besefte dat als mijn moeder zulke momenten had gehad, elke vrouw in de `suburban jungle' ze heeft. Deze serie is een liefdesbrief aan alle vrouwen die problemen hebben, terwijl ze hun best doen stay-at-home moms te zijn.''

Voor Cherry is Lynette dan ook de interessantste van zijn vijf vrouwelijke hoofdpersonages. Zij heeft een mooie carrière opgegeven om thuis voor de kinderen te zorgen, hoewel ze talentvoller is dan haar man.

De `suburban jungle' – een passende benaming voor de kleinsteedse hel waarin Cherry `zijn' vrouwen laat spartelen. Het is de wereld die we kennen uit de boeken van John Updike en John Cheever en speelfilms als American Beauty en Happiness. Overal achter de keurig geschoren grasgazons en oprijlaantjes loert onraad in de vorm van rivaliteit, jaloezie en bedrog. Ook de vrouwen zijn lang niet altijd solidair met elkaar.

Dit klinkt allemaal erg serieus – te serieus, want zó zwaar op de hand is Desperate Housewives nu ook weer niet. Ik volg de serie elke dinsdagavond op Net 5 en merk dat het in de eerste plaats een comedy is – een zwarte, maar grappige comedy zoals All in the Family dat vroeger ook was. Mijn favoriete personage is overigens niet Lynette, maar Bree van de Kamp, de perfectionistische huisvrouw die ijzig wraak neemt op haar overspelige man.

Heren, als u vreemdgaat, taxeer dan eerst het Bree van de Kamp-gehalte van uw vrouw. Verder wil ik niemand het officieuze adagium van de serie onthouden: ,,We zoeken allemaal iemand, iemand die de leegte in ons leven opvult. En als we die niet vinden, moeten we maar hopen dat hij ons vindt.''