Thomas Hirschhorn

In de klaslokalen van de tentoonstelling Anschool van de Zwitser Thomas Hirschhorn (1957) in het Bonnefantenmuseum, staan gele plastic stoelen. Tafels en lessenaars zijn bespannen met blauw flanel. Aan de wanden hangen wereldkaarten, knipsels, foto's, collages. Ertussen staan en hangen overal grote `sculpturen' van zilverpapier. Er draaien video's, er zijn diaschermen en televisies. Aan ventilatoren wapperen kleurige sjaals als vlaggen met het woord neutral. Leuzen op spandoeken hoog aan de muur lijken per zaal een thema aan te geven: Quality: no! Energy: yes! of: In art I am not for inter-activity. I am for the activity of thinking. Ter complementering van dit lesmateriaal zijn er stapels teksten van Hirschhorn die naar believen mee kunnen worden genomen.

Het Hirschhorn erom zijn werk zo confronterend mogelijk op te stellen, of dat nu in het museum is of in het café om de hoek. Na opgeleid te zijn als graficus aan de Schule für Gestaltung in Zürich vertrok Hirschhorn in 1983 naar Parijs om in de leer te gaan bij het grafisch collectief Grapus, van wie hij het werk en het politieke engagement bewonderde. Toen hij ontdekte dat grafische ontwerpers, hoe geëngageerd hun werk ook mag zijn, altijd de uitvoerders zijn van de ideeën van een ander, besloot Hirschhorn dat hij beeldend kunstenaar wilde zijn. Zijn grote voorbeelden zijn Russische constructivisten als El Lissitzky, Stepanova, Popova, Rodtchenko, en de Dadaïsten Heartfield en Schwitters. Hirschhorns werk bevestigt niet, maar ontregelt. Zijn werk is open, toont onverwachte verbanden, brengt nieuwe inzichten. Precies zoals goede kunst dat doet.

`Anschool' van Thomas Hirschhorn Bonnefantenmuseum, Avenue Céramique 250, Maastricht. T/m 11 september. Open: di-zo 11-17u. Inl www.bonnefanten.nl