Openhartige `Green Hat' verzandt in rommelige scènes

Tijdens de Nederlandse première van Green Hat op het afgelopen Filmfestival Rotterdam kwam Azië-expert en scout van het festival Tony Rayns trots vertellen dat deze film een voorbeeld was van de nieuwste generatie Chinese regisseurs. Nou is debuterend regisseur Liu Fendou niet helemaal een onbekende. Eerder schreef hij het scenario van het tamelijk zoetsappige Shower (1999) van Zhang Yang. In zijn eigen werk lijkt hij vooral geïnspireerd door de genrewetten van Hitchcock en Tarantino.

Green Hat begint als een onvervalste Chinese desperado-film over drie jongens die na wat mislukt gangsterwerk het land uit willen vluchten. Spil van de film is daarna de mislukte gijzeling in een belhuis, wanneer een van hen erachter komt dat zijn verloofde in Amerika inmiddels een ander heeft. Dat is werkelijk een fascinerend stukje film. Bizar gefotografeerd, met de felgekleurde flessen als de wanden van een aquarium. En vol ontoepasselijke dialogen over de liefde.

Althans, die lijken ontoepasselijk, want de titel zegt het al: de groene muts of sjaal is het attribuut van de bedrogen man én van de mannelijke bordeelbediende in pré-communistisch China. Mannen en hun seksuele moraal, daar is het Liu dus om te doen in zijn eersteling.

De rest van zijn aandacht richt de regisseur dan ook op de politieman met penisnijd die een einde maakt aan de telefoonhuis-gijzeling. Van misdaad naar mores, het is filmisch niet zo'n grote stap, maar toch te groot voor Liu die van zijn film stilistisch nogal een rommeltje maakt. Er zitten nog wel gedenkwaardige momenten in dat tweede deel, maar het is nogal onevenwichtig.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het opzienbarende karakter van Green Hat vooral ligt in het openhartige karakter ervan. Het thematiseren van seksuele twijfel in expliciete schuttingtaal zag ik niet eerder op die manier in een Chinese film. Dat is in ieder geval een indicatie voor een veranderend filmklimaat, waarin de censor zich tamelijk rustig lijkt te houden. Dat maakt Green Hat dan ook filmsociologisch interessanter dan esthetisch of psychologisch.

En laten we hopen dat Tony Rayns niet helemaal gelijk heeft, dat de nieuwste generatie Chinezen niet alleen maar bezig is hun westerse voorbeelden te imiteren. Dat zou een stap terug zijn.

Green Hat (Lu mao zi). Regie: Liu Fendou. Met: Xi Zi, Liao Fan, Li Haibin, Hai Yitian, Dong Lifan. In: 3 bioscopen.