Laatste der veteranen

Fotograaf Martin Roemers sprak met veertig oorlogsveteranen. Het relaas van boordschutter Leen Jonker.

,,Ik was boordschutter van een Mitchell-bommenwerper van het Nederlandse 320 squadron dat in Engeland was gestationeerd. Op 25 oktober 1943 vlogen we naar Frankrijk om een vliegveld te bombarderen. De Duitsers schoten vanaf de grond op ons. Ons vliegtuig kreeg een voltreffer en ik raakte zwaargewond. Mijn rechterarm was er bijna af en hing nog aan een velletje. Ook was ik geraakt in mijn rechterbil en in mijn linkervoet. Mijn glazen geschutskoepel was kapot en ik zat dus in de open lucht. Zo zijn we teruggevlogen naar Engeland. Ik heb negen maanden in het ziekenhuis gelegen. Mijn vrienden mochten mij niet bezoeken: de leiding was bang dat ze niet meer wilden vliegen als ze mij hadden gezien. Die arm hebben ze er gelukkig weer aangezet.

,,In het ziekenhuis kreeg ik een brief van koningin Wilhelmina met het Vliegerkruis. Ik was een beetje teleurgesteld, want zo'n belangrijke onderscheiding werd normaal persoonlijk uitgereikt door prins Bernhard of door de koningin zelf. Wel kwam koning George met zijn vrouw langs. Later kreeg ik nog vaak kaartjes van de Britse koningin. Na de oorlog heb ik het Draaginsigne Gewonden gekregen. Ik heb ook het Oorlogs-Herinneringskruis en een medaille voor 36 jaar trouwe dienst. Er lopen veel veteranen rond met medailles waarvan ik mij afvraag of ze die echt verdiend hebben.

Ik heb mijn onderscheidingen wél verdiend en daar ben ik trots op.''

Herdenking

Pagina 2 Tweede generatie

Graven in Margraten

Pagina 13 Nederlandse sporters

Pagina 30 fotograaf Martin Roemers