Kommil Foo brengt geweldig totaaltheater in `Spaak'

Eén man aan de piano en de ander op een stoeltje, op een hellend podium, met een stoïcijns getorste grote trom – en het duurt maar en het duurt maar voordat hij daar een mep op kan geven. Zo begint Spaak, het nieuwe programma van het duo Kommil Foo, alias de broers Mich en Raf Walschaerts die al ruim tien jaar een komisch soort totaaltheater maken naar Vlaams-absurdistisch model. En dat eerste liedje zet meteen de toon. Het gaat, almaar steviger swingend, over een voorbije liefde, en het spreekt de vroegere minnares aan in zinnetjes als: ,,'t Is niks persoonlijks, zeg je, nee, 't is puur fysiek...''

Spaak is in één opzicht anders dan de vorige voorstellingen, toen er vaak imposante decorstukken aan te pas kwamen om Kommil Foo te laten klimmen en klauteren als twee tekenfilmfiguren. Die spektakelslapstick is verruild voor de precisie van kleine gebaren met minstens evenveel effect. Mich Walschaerts hoeft alleen maar twee paar schoenen op het podium te verplaatsen om te laten zien hoe een buitenechtelijke flirt in een café verloopt. Voor een sprookjesachtige sketch, waarin een prinses moet kiezen tussen de man van haar leven en de man van haar dromen, is het al ruim voldoende dat ze de dialoogteksten playbacken bij elkanders stemgeluid. En een knakkende duimstok kan buitengewoon beeldend een verhaal over een geheime verhouding vertellen.

Ik zou wel al die scènes willen opnoemen. Een flashback waarin alles, met uiterst lachwekkende gevolgen, van achteren naar voren wordt verteld (een ambulance gooit een man bloedend op het asfalt). Of een verlaten echtgenoot die in een sublieme pantomime de klant in een restaurant wordt – niet na te vertellen zo zot, en met een tragikomisch troostend slot, dat wat mij betreft het hoogtepunt van de hele voorstelling is. Maar elke beschrijving schiet te kort.

Mich Walschaerts met zijn droefgeestige vis comica en Raf Walschaerts met zijn rafelstem larderen hun voorstelling als altijd met lekker achteroverleunende liedjes in blues-schemaatjes, waarin vaak net iets anders gebeurt dan we van liedteksten gewend zijn. Dat begint soms al in de eerste regel: ,,Weet je wat schat, breng hem mee naar huis.'' Ze hebben de vereiste wanhoop in hun stem en spelen er piano, viool, gitaar, accordeon en blokfluit bij, plus die trom. En ik heb nog nooit een voorstelling zo wondermooi en zo letterlijk zien uitgaan als een nachtkaars.

Voorstelling: Spaak, door Kommil Foo. Gezien: 3/5 in de Kleine Komedie, Amsterdam. Tournee t/m 7/6 en volgend seizoen. Inl. 015-2159415, www.kommilfoo.be