Wel op paard, niet op Blair gegokt

Paarden en hazewindhonden zullen altijd populairder blijven dan politici voor de ware gokker, maar in de aanloop naar de verkiezingen wil normaal gesproken nog wel eens iemand een gokje wagen op de uitslag.

De animo voor weddenschappen over de Britse verkiezingen van overmorgen is echter gering. Ook de gokwereld gaat er van uit dat Labour wint. Wie bij de firma Ladbrokes 33 pond op Labour zet, ontvangt er bij een zege van de partij van Blair slechts 34 terug.

Al het optimisme van Tory-leider Michael Howard ten spijt, is de kans op een Conservatieve overwinning volgens Ladbrokes 1 op 11, die van de Liberaal-Democraten van Charles Kennedy 1 op 151. De laatste keer dat het echt spannend was, was in 1992 toen de Conservatief John Major krap won van Labours Neil Kinnock. De opiniepeilingen voorspelden bijna unaniem dat Labour die verkiezingen zou gaan winnen.

,,We hebben hier voor zover ik weet nog niemand gehad, die op de verkiezingsuitslagen wilde wedden'', zegt een medewerkster van een Ladbrokes-kantoor in Londen, waar een tiental mannen op een monitor uiterlijk onbewogen het verloop van een paardenrace volgt. Desgewenst kan men ook op de zetelaantallen van de partijen wedden, maar de odds daarvan zijn bij dit kleinere kantoor niet bekend.

Het is jammer dat de verkiezingsrace ditmaal nogal mat is en er daardoor weinig weddenschappen worden afgesloten. Daardoor wordt het lastiger om te beoordelen wie er meer verstand van politiek heeft: ordinaire gokkers of professionele opiniepeilers. Uit onderzoek van Leighton Vaughan Williams, een hoogleraar van de Business School van Nottingham die veel onderzoek heeft gedaan naar wedden, is gebleken dat gokkers dikwijls dichter bij de werkelijke uitslag zitten dan de meeste opiniepeilers.

Dat was bijvoorbeeld het geval bij de laatste Amerikaanse presidentsverkiezingen, waarvoor Britse gokkers trouwens meer interesse toonden dan nu voor de eigen verkiezingen. Ook in Australië, waar premier John Howard in de opiniepeilingen op verlies stond, hadden de gokkers correct aangevoeld dat hij het toch wel weer zou redden.

Hoe komt het dat gokkers vaak zulke superieure politieke voorspellers blijken te zijn? Een verklaring kan zijn dat ze niet alleen hoeven af te gaan op een altijd betrekkelijk kleine groep ondervraagden. Ze zijn bovendien niet geïnteresseerd in een momentopname, zoals bij een opiniepeiling, maar ze kijken vooruit naar de verkiezingsdag zelf.