Surrealisme raakt pijngrens publiek

Als waggelende Donald Duck's en insecten bewegen Isabel Ariel, Benjamin Petitjean en Nicolas Delamotte Legrand zich over de kleine dansvloer. De willekeur lijkt te regeren bij de drie zich doel- en richtingloos voortbewegende ex-dansers van choreografe Krisztina de Châtel. Dit is wat hen als leden van het danscollectief MorphoDidius voor ogen staat: surrealistisch totaaltheater maken. Gecombineerd met video, beweging en gesamplede muziek, vormen de vreemde bewegingen de moderne tegenhanger van surrealisten als Antonin Artaud en André Breton, die in de jaren twintig van de vorige eeuw actief waren. Vorig jaar leverde deze aanpak van MorphoDidius nog een mooie voorstelling: Entropy, waarin de nietige mens gebukt ging onder gigantische Haagse architectuur. De nieuwe productie Loretta's Room duikt onder in twee surrealistische thema's bij uitstek: herinnering en droom.

Een belangrijke rol in de voorstelling is weggelegd voor een film van de Mexicaanse kunstenaar Juan Felipe Waller. Daarin is een oudere dame te zien, die handelingen verricht als taart eten en bellenblaasbellen vangen. Het geheel doet aan als een stomme film, waarbij het acteerwerk en de montage amateuristisch ogen. Gaandeweg maakt de stomme film plaats voor stroboscopisch gemonteerde filmbeelden met hondenbekken, insecten en grafische effecten.

Loretta's Room ontaardt in een psychedelisch feestje, met al even horendol makende, voortdurend klinkende muziek van Marc Verhoeven. MorphoDidius zoekt de pijngrens op van oor en oog, maar het doel van de voorstelling, de rol van kijker inruilen voor die van ziener, wordt niet bereikt. In plaats daarvan creëert Loretta's Room vooral afstand en vluchtneigingen. De talloze langzame krioelscènes en de ver- en ontkleedpartijen van de dansers zijn nietszeggend en ongestructureerd. Dat heeft choreograaf Bejamin Petitjean ongetwijfeld zo bedoeld, maar hij vergeet dan dat er, om goed surrealisme neer te zetten, wel degelijk intrinsiek spannende vormen gekozen moeten worden. Niet iedere droom of herinnering is voor anderen interessant. De makers hebben zich stuk voor stuk lekker gefreakt, maar het resultaat valt bitter tegen.

Danscollectief MorphoDidius: Loretta's Room. Choreografie: Benjamin Petitjean. Gezien 29/4 Lantaren-Venster, Rotterdam. Nog te zien t/m 3/6. Inl: (010)2772277 of www.morphodidius.nl