Na veertig jaar afscheid The Shadows

Dankzij het nummer `Apache' veroverden The Shadows, de begleidingsgroep van Cliff Richard, een zelfstandige positie in de pop.

Nog één keer zijn The Shadows bij elkaar voor een afscheidstournee, hoewel ritmegitarist Bruce Welch in 1990 eigenlijk al eens afscheid had genomen. De priemende gitaar van Hank B. Marvin galmt nog even glorieus als veertig jaar geleden, op het live-album en de dvd die ze van hun Final Tour nalaten. En Brian Bennett speelt elke avond met verve zijn drumsolo Little B, het nummer dat Cesar Zuiderwijk ooit bewoog om drummer te worden.

Cliff Richard moet het met lede ogen hebben aangezien, hoe zijn begeleidingsgroep er begin jaren zestig vandoor ging met instrumtale hits als Apache, Guitar tango en Atlantis. ,,Nee hoor'', meldt de 64-jarige Hank B. Marvin monter vanuit zijn hotelkamer in Kopenhagen, ,,Cliff moedigde ons juist aan om instrumentale muziek te componeren naast de liedjes die we voor hem maakten. Sterker nog, hij speelde mee op onze platen zonder daar naamsvermelding voor te krijgen.

,,Toen we Apache gingen opnemen, wisten we dat het een nummer met een indianengevoel moest worden. De componist Jerry Lordan had het ons voorgespeeld op een ukelele. Gitarist Bert Weedon had er een suffe easy listening-versie van gemaakt en wij vonden dat het beter moest kunnen. In de studio troffen we een kast vol percussie-instrumenten. Cliff pakte een bongootje en begon daar een soort indianenritme op te slaan. Het drumintro dat je hoort op de plaat is door Cliff Richard zelf gespeeld!''

Het had weinig gescheeld of Apache was helemaal geen hit geworden. ,,Oorspronkelijk was het de B-kant van het nummer Quartermasters stores'', zegt Marvin, ,,een oude soldatenmars die we bewerkt hadden tot gitaarinstrumental. Toen onze producer Norrie Paramor de proefpersing van het plaatje thuis draaide, zei zijn twaalfjarige dochter dat ze `dat indiannenummer' veel leuker vond.

,,We mogen dat meisje wel dankbaar zijn, want zonder haar was deze prachtige carrière misschien wel aan onze neuzen voorbij gegaan. We hadden namelijk al een aantal flops op onze naam staan, voordat Apache ons in één klap tot een bekende groep maakte. Bij Cliff heetten we eerst nog The Drifters, maar dat moesten we veranderen toen er een Amerikaanse groep met die naam hits begon te scoren.''

Hank B. Marvins enorme hoornen bril werd zijn handelsmerk, samen met de twangende gitaarsound die honderden gitaristen inspireerde, van de Haagse Indorockgroepen tot Neil Young en Brian May. ,,Na de oorlog was er een importstop op Amerikaanse producten'', zegt Marvin. ,,Het was praktisch onmogelijk om aan zo'n schitterende Fender Stratocaster te komen die we op een hoes van Buddy Holly hadden gezien. Totdat Cliff er één voor me meenam van een Amerikaanse tournee. Een rode, waarmee ik opeens een stuk aantrekkelijker werd voor de meisjes.

,,De jongens wilden allemaal weten hoe ik aan dat mooie geluid kwam. Vooral de whammy bar waarmee je de noten kon buigen, was bepalend voor de sound van The Shadows. Vroeger had ik er hele dikke snaren op zitten, een soort remkabels. Tegenwoordig kan ik het Shadows-geluid op praktisch elke gitaar reproduceren, als er maar een goede echo bij zit. Na deze tournee is het uit met The Shads. Maar ik blijf spelen, elke dag zonder publiek in mijn huiskamer, want anders raak ik uit vorm. Wat dat betreft is gitaarspelen net topsport.''

The Shadows spelen 10, 11, 12/5 in HMH, Amsterdam. The Final Tour is op dubbel-cd en dvd uitgebracht door PIAS.