Een oude truc

Piet de Visser wijst naar zijn keel en trekt over zijn kleding een denkbeeldige lijn naar beneden, tot aan zijn buik. Zo lang is het litteken dat over zijn lichaam loopt na diverse operaties. De voetbalscout is zeventig jaar en overleefde verschillende vormen van kanker. Hij zwerft nog altijd over de wereld, op zoek naar voetbaltalenten. ,,Als ik die littekens in Afrika laat zien, vallen de mensen flauw.''

De Visser is een evenwichtskunstenaar. Hij neemt het smalle pad tussen leven en dood en loopt gewoon door. Gisteren stond hij na een televisie-uitzending vrolijk tegenover me. ,,Ik heb twee keer aan de hemelpoort gestaan. Dan zei ik: laat me alstublieft naar beneden gaan, ik wil nog één keer een nieuwe Ronaldo vinden.''

In de winter kreeg hij 35 bestralingen en talloze injecties. ,,Ik was zó verzwakt, als ik mijn kop hier in het koude Nederland naar buiten stak, was dat slecht voor mijn gezondheid, dat voelde ik. Dan helpt nog maar één ding: de oude truc.''

Zijn vrouw in Oisterwijk kent de oude truc als geen ander. Voetbal kijken in een warm land is het altijd werkende medicijn voor haar man. Ze pakt de koffer in en Piet regelt een ticket naar Brazilië. De Visser: ,,Een dag na de laatste bestraling – ik was nog een wrak – ben ik vertrokken. Als ik daar de zon voel, knap ik meteen op. En ja, dan kan ik het toch niet laten, dan moet ik naar voetbalwedstrijden. Ik zag vier wedstrijden in het Maracana-stadion in Rio. Daarna ben ik naar Buenos Aires gevlogen, daar heb ik twaalf wedstrijden gezien. Door die sfeer daar vergeet ik de pijn. Al moet ik daarna meteen naar het hotel. Rusten, rusten, rusten.''

Maar wat is rusten? Vanuit zijn hotel aan de Copacabana, kan Piet de Visser zien of Romario op het strand voetvolley speelt. Er staan altijd honderden mensen rond het spel. ,,Dan ga ik naar het strand. Als Romario me ziet, loopt hij op me af. De hele meute gaat opzij en we omhelzen elkaar. Ik loop met hem mee naar de zee en dan zit hij met me te kletsen terwijl hij het zweet van zijn lijf wast.''

Als De Visser ergens komt en ze kennen hem niet, haalt hij een stapeltje foto's uit zijn portefeuille. De Visser met Ronaldo, De Visser met Romario, De Visser met Hiddink, De Visser in Ivoorkust met een piepjonge Salomon Kalou, met een Philips-shirt. De Visser: ,,Dat had hij van mij gehad, maar PSV had toen geen interesse.''

Bij het stapeltje zit nu ook een foto van De Visser met Roman Abramovitsj, de baas van Chelsea. Tijdens het EK zat De Visser wekenlang op het jacht van de Rus. Hij scout ook voor de Engelse kampioen. Piet de Visser geeft de onbereikbare miljardair een menselijk gezicht. ,,Ik zat met hem aan tafel op het jacht. Hij weet van mijn gezondheid. Hij zag de soep die voor mij op tafel werd gezet. Hij liep met het bord naar de kok en zei: andere soep voor Piet, deze is te vet. De kok maakte nieuwe soep. Mister Roman heeft het bord zelf geserveerd.''

Vandaag trekt Piet de Visser er weer op uit. Zijn vrouw pakt de koffer in. De Visser: ,,Vroeger zaten er ballen en shirtjes in voor de voetballertjes op de achterafveldjes in Brazilië. Nu ligt mijn koffer vol met aparte medicijnen, aparte thee, aparte vitamines. En astronautenvoedsel. Dat zijn blikken wit poeder. Ik ben al twee keer uit het vliegtuig gehaald, snuffelhonden erbij, ze dachten dat het coke was.''

Ik kijk naar buiten. Het regent. Vandaag hangt Piet de Visser ergens in de lucht, tussen hemel en aarde. Op weg naar de warmte dat het voetbalspel hem geeft. Het is zijn truc, een mooie oude truc.