Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Sport

Linkshandige troonpretendent uit Spanje

Op twaalfjarige leeftijd stond hij voor de moeilijkste keuze die een sportief begaafde tiener uit Spanje kan maken: voetbal of tennis? Het werd dat laatste, en ruim zes jaar later geldt Rafael Nadal Parera als de belangrijkste troonpretendent van de ongekroonde koning van het mondiale proftennis, Roger Federer.

Maandag begint de tennistop in Rome aan het belangrijkste voorbereidingstoernooi op Roland Garros. Het tweede grandslamevenement van het seizoen begint op 23 mei, en geldt als het hoogtepunt van het Europese gravelseizoen. De Zwitserse nummer één, Roger Federer, voert uiteraard het lijstje der favorieten aan. Met daarop ook de namen van de Argentijnen Gaston Gaudio en Guillermo Coria, vorig jaar respectievelijk winnaar en verliezend finalist in Parijs.

Maar Federers belangrijkste uitdager is misschien wel Rafael Nadal, een 18-jarige Spanjaard die zijn eerste officiële wedstrijd nabij Porte d'Auteuil nog moet spelen. Vorig jaar moest het linkshandige talent verstek laten gaan wegens een blessure.

Nadal, door de Spaanse sportbladen al liefkozend omgedoopt tot Rafa of Rafi, is dit jaar als een komeet omhooggeschoten op de wereldranglijst. Hij begon het seizoen als de bescheiden nummer 51, in Rome prijkt nummer zeven achter zijn naam. Die opgang dankt hij vooral aan zijn recente eindoverwinningen in achtereenvolgens Monte Carlo en Barcelona, de eerste twee belangrijke krachtmetingen op gemalen baksteen. In eigen land is dan ook voorzichtig sprake van een Nadal-mania.

Op weg naar zijn eindzege in Monte Carlo, zijn eerste `grote' toernooizege, rekende Nadal af met onder anderen Gaudio en zijn leeftijdgenoot Richard Gasquet, Frankrijks hoop in bange tennisdagen. In de finale versloeg hij Coria in vier sets. Een week later in Barcelona beet landgenoot Juan Carlos Ferrero de tanden stuk op het geraffineerde spel van de tiener, die vorig jaar met twee overwinningen een groot aandeel had in de Davis Cup-winst van zijn land tegen de VS in Sevilla.

Meer nog dan zijn fraaie lijstje met bedwongen tegenstanders maakt Nadal indruk met zijn spel. De Spaanse tennisschool produceert vooral mannen die vanaf de baseline een wedstrijd kunnen controleren. In Barcelona is het publiek dan ook gewend aan ellenlange slagenwisselingen. Een harde bal met topspin hoog over het net sturen en net voor de achterlijn in het gravel planten, dat kunnen de Spanjaarden als geen ander.

Nadal daarentegen onderscheidt zich met een agressieve, aanvallende stijl; hij komt vaker naar het net dan zijn landgenoten en beschikt over een uitstekende volley. Maar Nadal is dan ook geen echt kind van de Spaanse tennisschool. Vader Sebastian en moeder Ana Maria vonden twaalf toch een beetje jong om hun zoon naar Barcelona te sturen, en dus bleef Rafael op Mallorca.

Oom Toni Nadal, in zijn jonge jaren zelf een verdienstelijk tennisser in eigen land, begeleidde zijn neef al sinds die op driejarige leeftijd een racket in handen gedrukt kreeg. Vijf jaar later won hij zijn eerste toernooi. Zo slecht kon die opleiding dus niet zijn, luidde de redenering.

Toni, net als voormalig Barcelona-verdediger en Spaans voetbalinternational Miguel Angel Nadal een jongere broer van Rafaels vader Sebastian, is nog altijd de coach van zijn neef. ,,Familie is voor ons zeer belangrijk'', onthulde de coach op de website van zijn pupil. ,,Ik begrijp hem beter dan iemand anders. Soms is het wat vervelend, bij belangrijke wedstrijden ben ik vaak nerveuzer dan andere coaches. Maar al bij al is er geen makkelijker jongen om mee samen te werken dan Rafael. Hij heeft talent, is leergierig en blijft naast de baan een vrolijke jongen zonder kapsones.''

Op de baan oogt Nadal allerminst als een doetje. Felle ogen, de donkere haardos verscholen achter een witte hoofdband, een mouwloos feloranje t-shirt met zwarte randen, en een broek tot op of soms zelfs over de knieën als teken des tijds. En biceps die aardig wat werkuren in het krachthonk doen vermoeden. Geen wonder dat hij intussen de wand van menig meisjeskamer siert.

De prille status als posterboy laat Nadal koud. Hij wil niet de geschiedenis in als sekssymbool, hij droomt van grandslamwinst. En meer nog dan een zege in Parijs, met de trage ondergrond het meest veeleisende aller toernooien, heeft de Spanjaard zijn zinnen gezet op het grastoernooi van Wimbledon.

Want Nadal kan op meerdere baansoorten uit de voeten. Op het hardcourt van Key Biscayne bracht hij Roger Federer eerder dit jaar met twee wedstrijdpunten aan de rand van de afgrond. Bij de Australian Open in Melbourne dwong hij local hero Lleyton Hewitt in de vierde ronde tot een slopende vijfsetter.

Maar eerst wacht de komende weken het gravel in Rome, Hamburg en Parijs. ,,Rafael is op dit moment de beste gravelspeler ter wereld'', verzuchtte Coria na de verloren finale in Monte Carlo.

Officiële website:

www.vamosrafael.com