Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Cultuur

Haest en de Graaff testen hotel de Gouden Horizon

Haest en de Graaff logeren in huizen waarin grote groepen kunnen verblijven. Deze week slapen en wandelen ze in Zuid Limburg

Haest wil wel eens op ouderwetse Zuid Limburgse wandelvakantie en neemt De Graaff mee. Het uitdagende heuvelland bestormen wij met gemak zonder traditionele afritser, uni-seks wandelschoen en thermojack met aansnoertunnel. Met koffers vol fladderende kleurige jurkjes gaan we logeren in de parel van Zuid Limburg: Slenaken. Een weekend lang beheren wij het voormalig familiehotel De Gouden Horizon.

Aan de rand van het dorpje zien we tegen een heuvel drie hotels op rij. De Gouden Horizon ligt naast de welklinkende namen De Zevende Heerlijkheid en Klein Zwitserland. Alle drie hebben ze zonneschermen voor de ramen. De donkerrode schermen van ons hotel zijn half vergaan en klappen niet meer vrolijk uit de zachtgele voorgevel. Maar alleen in ons hotel kunnen we de gasten zelf uitkiezen.

Achter de glazen deur van de entree hangt een bordje VOL onder een oude VVV-sticker. Van de eigenaresse kregen we de tip mee dit bordje vooral niet om te draaien, dat zou nogal wat onverwacht bezoek tot gevolg kunnen hebben. In het kleine glazen portaal ruikt het naar hotel. We lopen een lange smalle gang in, over Perzische tapijten op bruine vloerbedekking. De ooit witte muren zijn vol overgave geboetseerd in puntige uitstulpingen. Op dit uitbundige granol zou menig pizzeria jaloers zijn.

We passeren twee donkerbruine deuren met koperen kamernummers en komen aan bij een minieme receptie verderop. Er is niemand en in het achterliggend kantoortje vinden we een onbeslapen tweepersoonsbed. Wij zijn de baas.

Op de donkerhouten trap met uitgesleten treden gingen vele gasten ons voor. Wij blijven echter met onze koffers staan voor groene metalen deuren. Een lift! Het knopje brandt als we er op drukken! Begane grond, 1 of 2. Hefvermogen 600 kilo of acht personen. Dat moet lukken, zelfs met bagage en vóór aanvang van onze broodnodige wandelingen. We laten ons meteen maar naar tweehoog zoeven en vinden daar vier slaapkamers.

De kamers hebben hevig groene of bruine gemêleerde vloerbedekking en elk drie of vier bedden onder schuine wanden. Er staan degelijke stoelen met mosgroen skai, nette schemerlampjes op nachtkastjes en tafeltjes met kleedjes.

In de kamers aan de achterkant kijken kleine raampjes uit op een hoge groene heuvel in de verte. Tot onze verbazing vinden we in de badkamers aan de voorkant douchecellen pal voor het raam. Daarmee bezorgen we de gasten van buurhotel De Zevende Heerlijkheid een spectaculair uitzicht. Haest onderzoekt wat het douchegordijn kan bedekken. Op advies van De Graaff kijken we beneden verder.

De trap laten we voor wat hij is. Lopen moeten we hier straks genoeg. Knopje 1, de volgende slaapverdieping. Ruime kamers met riante slaapkamerameublementen en decente badkamers. We lopen consequent door de schutkleuren van een traditioneel wandeltenue. Beige grof geweven vitrages en groene gordijnen hangen voor de ramen.

We voelen niet dat we zakken, maar landen met een klein plofje en staan zonder onze koffers weer BG. Om in de keuken te komen, gaan we een paar treetjes af. Een knappe hand heeft de grote donkere ruimte omgetoverd in een onverwacht nostalgisch en fris paradijsje. Boven een enorm nephouten aanrechtblad met twee diepe porseleinen wasbakken, staan olijfboompjes tussen felgekleurde theekoppen. Een grijsgroene buffetkast bergt strak wit hotelservies. Alleen de afzuigkap boven twee kleine huis- tuin- en keukenfornuisjes is bezopen groot en de antieken bruine plavuizen blijken oud zeil.

Als we in de woonkamer komen, staan we perplex. Een lel van een ruimte heeft over de gehele breedte ramen met een panoramisch uitzicht. We staan voor een prachtig eindeloos golvend landschap waar geen enkel lijntje met een lineaal getrokken is. In de verte strekt de hoge Gulpenerberg zich voor ons uit, in het dal meandert de glinsterende rivier door het groen. De gordijnen kunnen niet dicht, ze zijn maar een halve meter breed. Dat snappen wij, wie bedekt nu zo'n uitzicht.

Bij het fenomenale uitzicht zien we strakke houten eettafels tegen een frisgele wand. In een andere hoek staan wel vijf zwart lederen bankstellen voor het raam. Achter de ruggen van deze banken lomp Brabants eikenhout in een eigen kring. Een systeemplafond? Wij zien niks, onze ogen kleven aan het glooiend groene land.

Door openslaande deuren wandelen we zo vanuit de woonkamer naar buiten. Op een terras van grind staan tuinstoelen aan de rand van een steil naar beneden hellend weiland. Schaapjes grazen tegen de wollige helling.

Wandelen! Bergje op, bergje af. Het gaat goed, na tweehonderd meter zijn we al in het buitenland. Na driehonderd meter krijgen we honger, nu snappen we waarom ieder met een rugzakje loopt. Gelukkig vinden we om de haverklap een uitspanning. Na Moeder de Gans in Teuven verdwalen we lichtjes en met de tong op onze stadse schoenen en blaren aan de voeten strompelen we aan het eind van de dag De Gouden Horizon weer binnen.

We zakken neer op de lederen banken met onze verloste voeten op de slijtvaste salontafel. Uitgeput staren we naar buiten. Een enkel autootje baant zich een weg naar boven en wordt stipje. De schemer valt in. Er verschijnen kleine lichtjes in een wit miniatuurhotel bovenop de berg aan de andere kant van het Gulpenerdal. Wij hoeven niets meer en wachten tot de horizon zich weer langzaam goud kleurt.

De Gouden Horizon,

Grensweg 7, Slenaken

Inlichtingen: De Wijngaard 043-4501180 of

www.dewijngaard.nl

30 personen/

12 slaapkamers

huurprijs: weekend vanaf 1675 euro/midweek vanaf 1200 euro