Dit is een artikel uit het NRC-archief

Onderwijs

De pabo 5

Natuurlijk, het pijl van verschijdene pabo-studenten laat te wensen over, maar dat van uw corrector ook, getuige de kop op de voorpagina over vrouwen in de Kerk. Het zei hem vergeven. Meer moeite heb ik met mijn collega Peter van Duijvenboden, die, zoals beschreven in het hoofdartikel van uw Zaterdags Bijvoegsel, zijn leerlingen in de praktijk slechts beoordeelt op het `open houden van een lokaal'. Natuurlijk is de desbetreffende praktijkschool een exponent van het Nieuwe Leren, natuurlijk ben je daar te gast als student en als docent, maar lijdzaam toezien hoe de kiem van het verderf bij je eigen studenten wordt ingezaaid, is iets anders.

Het is geen wonder dat de pabo's weinig leerkrachten met enig niveau meer afleveren: tientallen jaren hebben docenten daar hun mond gehouden, bang als ze waren voor hun baantje. Hooguit is er binnenskamers wel eens gediscussieerd, maar bijna niemand had het lef om de revolutie te prediken die zo hard nodig was.

Wat nou `competenties', wat nou `toetsbare vaardigheden', wat nou `kunnen samenwerken'? Deze humbug komt uit het reeds mislukte mbo en wordt als nieuw medicijn ter vervanging van de ras mislukkende Tweede Fase op havo/vwo aangeprezen. Het hbo, met de pabo voorop, omhelst een duivelse grashalm, die geen redding biedt, maar een vrije val in de afgrond.