Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Onderwijs

De pabo 1

In het Zaterdags Bijvoegsel van 23 april stond een artikel over het niveau van de opleiding tot onderwijzer, de pabo. Een selectie uit de zeven brieven over dit onderwerp.

1

Ik ben een 19-jarige studente die na 1,5 jaar is gestopt met de pabo. Alle redenen om die beslissing te nemen komen aan de orde in het artikel van Mark Duursma. Ook ik heb ervaren hoezeer het niveau van de pabo te wensen overlaat. Ook wij hadden de zogenaamde `basisvaardigheidstoetsen'. De toetsen rekenen en Nederlands mogen vier keer herkanst worden, tot ten minste een 5,5 is behaald. Over de toets wereldoriëntatie mag maar liefst acht keer gedaan worden, verspreid over de eerste twee jaren van de opleiding. Van ons jaar van 200 studenten was er maar een handjevol dat alledrie de toetsen in één keer haalde. En deze toetsen liggen op het niveau van een gemiddelde 12-jarige.

Ik heb in anderhalf jaar tijd niet één college gehad dat gewoon ging over vragen als `Hoe reken ik een staartdeling uit?' of `Wat heeft Willem van Oranje betekend voor Nederland?' Dit waren wel het soort vragen dat in de basisvaardigheidstoetsen voorkwam. De cijfers laten zien dat voor een groot deel van de studenten herhaling van deze basisstof noodzakelijk is. Studenten zijn de hele week bezig met het analyseren en beschrijven van hun eigen `competenties', opdrachten maken die draaien om `zelfreflectie' of werken aan hun `persoonlijk ontwikkelingsplan'. De onderwijzers van morgen kennen zeker hun competenties, maar aan echte kennis ontbreekt het bij een aanzienlijk deel van hen. Een van mijn ex-medestudenten hoorde ik een keer zeggen: `Hun krijgen een andere opdracht als mij.'