Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Cultuur

Uit elkaar

Na 23 jaar zei meneer Spijkerman tegen mevrouw Spijkerman: ,,Ik ga eens een deur verder als je het niet erg vindt.''

,,Hoe bedoel je'', lachte mevrouw Spijkerman, die dacht dat hij een van zijn lollige grapjes maakte.

Ze had zich nooit veel zorgen gemaakt over de relatie met haar man. Riep hij niet altijd van de daken dat zij hem zo'n warm nest bood en dat hij haar zo dankbaar was voor de ruimte die ze hem had gegeven om zich te ontplooien? En het had geloond: hij was nog maar een kleine jongen toen ze hem leerde kennen en zie hoe groot hij nu was geworden.

Haar man lachte zijn Spijkerman-lach, meer een grimas dan een lach. ,,Nee, ik meen het, ik ga er vandoor. Ik heb een leuk jong ding leren kennen, we vielen meteen op elkaar. We zijn van plan samen veel te gaan produceren. En dat wilde jij niet meer.''

,,Wat niet?''

,,Produceren.''

Ze keek hem verbijsterd aan, ze kon het nog niet geloven. Was dit haar man? Was dit degene die haar en hun kinderen al die jaren had beleerd over loyaliteit, eerlijkheid en materialisme?

,,Staat je besluit al vast, wil je niet eens meer praten?'' vroeg ze.

Hij schudde van nee. ,,Dat kan ik niet maken tegenover Carla. Dan lijkt het net of ik jullie tegen elkaar uitspeel. Dat zou niet netjes zijn.''

Carla, dacht mevrouw Spijkerman, ach die. Ze voelde dat ze ging beven, maar dat verhinderde haar niet luid en duidelijk te vragen: ,,Waarom draai je er omheen? Waarom zeg je niet eerlijk dat je naar haar toegaat vanwege de seks?''

Hij keek haar schuw aan, alsof hij zich betrapt voelde. ,,Dat heeft er niets mee te maken'', zei hij vlug, ,,seks kon ik overal wel krijgen.''

Ze liep naar het venster en keek naar buiten, waar ergens in de verte hun kinderen – het waren er nogal wat – speelden. Een ijzige woede kwam in haar boven. Ze kon nu aan hem toegeven, vanwege de kinderen, maar ze kon het hem ook zo moeilijk mogelijk maken. Ja, uit wraak, pure wraak. Waarom niet? Waarom zou ze deze egoïstische slapjanus niet mogen treffen?

Ze draaide zich om, een gedecideerde blik in haar ogen. ,,Donder maar meteen op'', zei ze zo kalm mogelijk, ,,ik wil jou nooit meer zien.''

Meneer Spijkerman lachte zenuwachtig. ,,Nu? Meteen? Dat kun je niet menen. Ik wilde de komende weken op mijn gemak verhuizen en afscheid van de kinderen nemen.''

,,Op je gemak? En straks zeker ook nog de kinderen meenemen?'' Ze voelde dat ze de controle over zichzelf verloor, maar het kon haar niets meer schelen.

,,Opgesodemieterd'', gilde ze, ,,en als je niet maakt dat je wegkomt, stuur ik de beste advocaat van Nederland op je af.''

Het effect van haar woorden had niet verwoestender kunnen zijn. Haar man brak. Hij barstte in snikken uit en stamelde tussen zijn gierende uithalen door: ,,Ik begrijp je niet. Waarom doe je me dit aan? Ik dacht dat jij me wel een nieuwe toekomst zou gunnen als ik me kon verbeteren.''

Mevrouw Spijkerman pakte haar man bij zijn jasje vast en sleurde hem naar de voordeur. ,,Veel plezier met die meid met die wallen onder haar ogen'', riep ze hem na.