Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Politie, recht en criminaliteit

Wik H. vindt zichzelf ook een beest

Wik H. bekende gisteren voor de rechtbank de 10-jarige Nienke uit Schiedam te hebben verkracht en vermoord. Hij schaamt zich daarvoor, zei hij.

,,Soms gaat er een knop om, dan komt het beest in mij naar boven'', zegt Wik H. ,,Ik ben bang van dat beest in me, bang om mensen wat aan te doen.''

Gisteren stond Wik H. (26) terecht in de Rotterdamse rechtbank voor de moord op het toen tienjarige meisje Nienke, op 22 juni 2000 in het Beatrixpark in Schiedam. Hij verkrachtte haar, en bracht haar vervolgens om het leven door verwurging, zo bekende hij. Haar toen 11-jarige vriendje Maikel, met wie Nienke die dag aan het spelen was, trof bijna hetzelfde lot. De jongen werd door de verkrachter voor dood achter gelaten.

Aanvankelijk werd een andere man, Kees B., voor de delicten opgepakt en op 8 maart 2002 in hoger beroep tot 18 jaar gevangenisstraf en tbs veroordeeld. Ten onrechte, zo bleek later (zie kader). In december 2004 jaar kwam hij vrij, nadat Wik H. verklaarde de dader te zijn, en DNA-onderzoek dat bevestigde.

H. zei gisteren voor de rechtbank blij te zijn met de uitslag van dat DNA-onderzoek. ,,Dat bevestigt dat ik geen onzin heb lopen uitkramen.'' Hij had moeite te geloven wat hij had gedaan, zei hij.

Toch duurde het nog tot juli 2004 voordat hij de moord zou bekennen. Dat gebeurde nadat de politie hem oppakte voor een ándere poging tot verkrachting, in Maassluis. Hij had ,,een blauwtje'' gelopen in de disco. Onderweg zag hij een vrouw op een bankje en hij wilde haar in zijn ,,macht krijgen en seksueel misbruiken''. Toen omstanders ingrepen, vluchtte hij, waarna de politie hem oppakte. ,,Na mijn arrestatie besloot ik alles te vertellen. Ik wilde schoon schip maken, ik vond dat het afgelopen moest zijn'', zegt H. in zijn verklaring. Hij bekende verder ook verantwoordelijk te zijn voor een beroving en wéér een verkrachting in Den Haag, in 2002. Toen beroofde hij een videotheek en poogde een medewerkster te verkrachten. Dat lukte niet omdat het meisje een tampon had ingebracht. Toen H. daar achter kwam, ontstak hij in woede en stak het meisje met een mes in de buik.

,,Twee jaar zat er iemand onterecht vast'', zegt officier van justitie J. Stuyt naar aanleiding van de moord op Nienke. H. zei gisteren daarvan te hebben geweten. Hij had gezien op tv dat er iemand anders was opgepakt voor de moord, en veroordeeld. ,,Maar in plaats van u zelf aan te geven, valt u nog twee keer in herhaling.'' Op de vraag waaróm hij zich niet eerder meldde, zei H. dat hij niet kon geloven dat hij het gedaan had, en dat hij er niet over kon praten.

Het OM vond levenslang een te zware straf. Persofficier H. Hambeukers vertelt dat deze straf is gereserveerd voor de meest ernstige delicten, waarbij bijvoorbeeld meerdere dodelijke slachtoffers zijn. Gezien de leeftijd, H. was destijds 21, én het feit dat de verdachte niet volledig toerekeningsvatbaar is, heeft het OM gekozen voor de langst mogelijke `tijdelijke' straf, namelijk 20 jaar. ,,Eigenlijk te weinig, maar een langere straf is wettelijk nog niet mogelijk'', aldus Hambeukers. Advocaat van de verdachte R. Baumgardt ziet de straf graag lager. Hij vindt dat er ook rekening mee moet worden gehouden dat de dader verantwoording neemt voor zijn daden.

Uit onderzoek van het Pieter Baan Centrum (PBC) blijkt dat H. een persoonlijksstoornis heeft. Hevige pesterijen vanaf de lagere school en seksueel misbruik door een oom 18 jaar geleden, hebben tot de stoornis geleid. Ook vindt het PBC dat H. niet reëel kan nadenken. Het centrum stelt verminderde toerekeningsvatbaarheid vast en adviseert tbs. Zelf zegt H.: ,,Toen ik het PBC binnenkwam dacht ik, ik ga niet weg zonder tbs. Ik heb tbs nodig.''

De ouders van Nienke maakten gebruik van het spreekrecht in de rechtszaal. De vader noemde de heropende zaak ,,nog kwetsender en gruwelijker'' dan de vorige rechtsgang. De verdachte noemde hij een ,,psychopaat, gek, monster''. De vader zei: ,,Hoe heb je het in je kóp gehaald te beslissen over het leven van ons kind.'' Wik H. buigt zijn hoofd steeds meer richting de tafel.

Hij excuseert zich op rustige, afstandelijke toon voor zijn ,,laffe daad''. Alsof hij het zelf niet gedaan heeft. ,,Ik kan Nienke niet terugbrengen, maar wel de verantwoordelijkheid nemen voor mijn daden. Ik weet dat ik voor veel opschudding heb gezorgd en diepe wonden weer heb doen bloeden.''

Uitspraak over twee weken.