Vlotte `All for love' van Aluin maar half gelukt

Er is de voorstelling voor de pauze en er is de voorstelling na de pauze. En soms bestaat er zo'n hemelsbreed verschil daartussen dat het is of twee verschillende groepen spelers op het podium staan. Theatergroep Aluin brengt een vlotte, niet zwaartillende en vooral ironisch-speelse versie van het liefdesdrama All For Love uit 1677 van de Engelse toneeldichter John Dryden (1631-1700). De ondertitel is even zo mooi als de werkelijke titel: The World Well Lost, of De wereld schitterend verloren.

In de metrische vertaling en spitsvondige bewerking door dichter/ schrijver Benno Barnard krijgt All For Love alle kans tot een onvergetelijke toneelgebeurtenis uit te groeien. In de ruim anderhalf uur voor de pauze gaat het dan ook spannend die kant op.

Dryden bewerkte, na onder meer Shakespeare, het aloude verhaal van de tragische verliefdheid tussen de Romeinse veldheer Marcus Antonius en de Egyptische koningin Cleopatra. Op het podium staan hoge, witgeverfde schotten. Antonius en zijn vriend, veldheer Ventidius, dragen kabeltruien en klossende schoenen. Cleopatra gaat in een cocktailjurkje, niet oogverblindend.

Het verhaal, zoals gebracht door Aluin, is zo eenvoudig dat het ondenkbaar is dat deze liefde ooit vonken heeft doen ontbranden. Antonius is een onhandige, onstuimige jongen die in alles gelooft, behalve in de liefde. Zelfdoding is hem liever. En dat gebeurt tot groot verdriet van Cleopatra, die net als Shakespeares Julia eerst dood leek maar uit die duisternis is herrezen.

Aluin, geregisseerd door Erik Snel, brengt het drama aanvankelijk vol elan. De eunuch-kapper Alexas is onweerstaanbaar op dreef. Antonius (Arend Brandligt) is nogal bruut en eendimensionaal, maar ik geef hem de kans: hij heeft het in zich te groeien. Dat gebeurt niet. De eerste bedrijven hebben spanning en zijn rijk aan vondsten, zoals het kijvende gevecht tussen de `huisvrouwhysterica' Octavia en de sensuele Cleopatra (Maaike van der Meer). Voor Aluin is het moeilijk concureren met de voorstelling van hetzelfde stuk in 1993 door het gouden koppel van het Vlaamse toneel, Jan Decleir en Els Dottermans. Toch ontroerde Antonius me. Zijn schooljongensachtige onhandigheid maakt van hem een gevoelig personage, op zoek naar liefde maar niet wetend waar en vooral hoe die te verwerven.

Maar na de pauze zakt het bouwsel ineen, de energie vloeit uit de spelers weg, het lijkt of ze geen raad meer weten met hun stem, stijl, hun toneelstuk. De dunne verhaallijn (krijgen ze elkaar voor altijd?) wordt tot het uiterste gerekt. En breekt.

Het lijkt of bekorting in het toneel ongepast is. Alles moet uren duren, maar sommige stukken, zelfs die uit het klassieke repertoire, verdragen dat niet. De tijd en de plaats waarvoor Dryden All For Love schreef, het 17de-eeuwse Drury Lane Theatre in Londen, is niet de onze. Antonius' wispelturigheid kán niet uren duren, want dan is het geen charmante wisselvalligheid maar een koppig volgehouden gril. Jammer dat zoveel goedbedoelde inzet vervliegt.

Voorstelling: All For Love (of de wereld schitterend verloren) van John Dryden door Theatergroep Aluin. Regie: Erik Snel. Gezien: 26/3 Theater Kikker, Utrecht. Tournee t/m 11/6. Inl. 030-2723092 of www.aluin.nl.